"ყველანაირად ვცდილობთ მშობლები, რომ შევუქმნათ ჯანსაღი გარემო..." 12 წლის ზუგდიდელი გიგი სიჭინავა აუტისტური სპექტრის აშლილობის მქონე პირველი ბავშვია, რომელსაც მშობლებმა საკუთარი სახელოსნო გაუხსნეს საქართველოში. Mshoblebi.ge- სთან საუბარში გიგის დედა ნათია სახოკია აღნიშნავს რომ, ბავშვმა ხატვა ადრეული ასაკიდან, სამი წლიდან დაიწყო.
- თავიდან გაურკვეველ რაღაცებს ხატავდა. რაღაღაც ფორმების, სახის მიცემა ნახატისთვის ოთხი-ხუთი წლიდან გახდა შესამჩნევი. პირველი ნამუშევრები 5-6 წლის ასაკში უკვე ჰქონდა. სახეებს ხატავდა. სხეულის ნაწილებს აფიქსირებდა ხატვისას. ნელ-ნელა თანდათან ხატვის ტექნიკაც დაეხვეწა. განსაკუთრებულ ინტერეს ხატვისას სამშენებლო მანქანების მიმართ გამოხატავდა. იმდენად დეტალურად ძერწავს მანქანებს, სერიები და ნომრები აქვს ყველასთვის გაკეთებული. ასევე აქვს ტუშის კალმით შესრულებული მანქანები, რომლებზეც ევროკოდები აქვს მინიჭებული. ბევრჯერ დავუხატივარ. პარლამენტის შენობაშიც ჰქონდა პერსონალური გამოფენა და რატი იონათამიშვილს აჩუქა საკუთარი ნახატი, რომელზეც გამოსახული იყო მატარებელი სიმწვანეში.
სიუჟეტურ რაღაცებს ხატავს. ერთხელ მეზობელთან გადავიდა, კომპიუტერი მოსწონს ძალიან და სთხოვა, რომ დაესვა კომპიუტერთან. მეზობელმა უთხრა, მადროვეო და ამ შუალედში დახატა ძალიან სასაცილო სახით მეზობელი, რომელიც კომპიუტერთან ზის.
ჩვენი ძალისხმევით და დახმარებით გიგი სახლის პირობებში ქმნიდა ნამუშევრებს. სამხატვრო სკოლაშიც მივიყვანეთ ზუგდიდში, მაგრამ მოგეხსენებათ, იქ არ არის ისეთი გარემო, რომელიც აუტისტური სპექტრის აშლილობის მქონე ბავშვს სჭირდება. გამომდინარე აქედან მალე გამოვიყვნეთ და ბოლო წელწად-ნახევარია დადის მასწავლებელთან კვირაში ორი დღე და მასწავლებელი სრულ თავისუფლებას ანიჭებს ხატვის დროს.
- რა ასაკში დაუდგინდა გიგის აუტისტური სპექტრის აშლილობა?
- სამ წლამდე გვეგონა, რომ საუბარს დაიწყებდა და ნაკლებ სერიოზულ პრობლემასთან გვქონდა საქმე. ჩემთვის პირველი შვილი იყო და ასაკითაც ახალბედა დედა ვიყავი. 4 წლის ასაკში დაესვა დიაგნოზი და მას შემდეგ აქტიურად ვართ ჩართული, შევუქმნათ ჯანსაღი გარემო და შევუწყოთ ხელი მის განვითარებას. სახელოსნოს გახსნის მიზანიც სწორედ ეს არის. მოგეხსენებათ, რომ საკმაოდ დიდი ფინანსები სჭირდებოდა ყველაფერ ამას და რამდენიმე თვე ვზრუნავდით სახელოსნოს შექმაზე. პერიოდულად ვაკეთებდით ამ ყველაფერს. მოუთმენლად ელოდებოდა გიგი ამ დღეს. მალე იქნება? - გვეკითხებოდა. სრულად იყო ჩართული პროცესში,როცა აკეთებდნენ. ოთახის ფერებიც თვითონ შეარჩია. სახელოსნოში ორი ოთახი აქვს. ერთი არის საგამოფენო პატარა სივრცე, სადაც მისი ნამუშევრები იქნება წარმოდგენილი. მეორე არის მისი სამუშაო ოთახი. უკვე ამბობს, რომ ეს არის ჩემი ოთახი, ჩემი კაბინეტი. გასაღებიც თვითონ აქვს.
- როგორია გიგის ჩვეულებრივი ერთი დღე და გარდა ხატვისა, რითი არის გატაცებული?
- დადის ზუგდიდის მეექვსე საჯარო სკოლაში. მეშვიდე კლასის მოსწავლეა. თავიდან კერძო სკოლაში შევიყვნეთ - 15 - მდე ბავშვი იყო ჯგუფში. ცოტა გვეშინოდა, როგორ შეეგუებოდა გარემოს, მაგრამ ჩვენდა საბედნიეროდ, გართულებები არ გვქონია. გახანგრძლივებული სწავლება იყო და სრული დატვირთვით დავტოვეთ. ნახევარი წელი გავიდა და ეს სკოლა დაიკეტა. კლასი გადავიდა საჯარო სკოლაში და ვიფიქრეთ, რომ ძალიან გაუჭირდებოდა, თუმცა ასე არ მოხდა. ინფორმირებულები იყვნენ მასწავლებლები და ჩვენც მხარს ვუჭერდით. ჩვეულებრივად მიდის და მოდის. დილით ადრე დგება. პასუხისმგელობას გრძნობს. ჰყავს დაც, ძმაც და ბავშვებთან ურთიერთობაც ამ მხრივ უადვილდება. ჩერდება სპორტის გაკვეთილზეც და თამაშობს. აქვს სპეციალური სასწავლო გეგმა. კითხვის პრობლემა არ გვაქვს. მისი სურვილით შევიძინეთ წიგნები გამოჩენილ მხატვრებზე. ბევრი რუსული და ინგლისური სიტყვა იცის. ესეც უნდა აღვნიშნო, რომ გამრავლების ტაბულას ძალიან კარგად აუღო ალღო და სამნიშნა ციფრების ანგარიში შეუძლია ქვეშმიწერით. გვინდა, რომ მეტყველების კუთხით მეტად განვითარდეს. სკოლიდან როცა მოვა, ჩვეულებრივ იცვლის, საჭმელს შეჭამს. რომ ვეტყვი, შენ ახლა უნდა წაიკითხო, მპასუხობს - ახლავე. მომყვება. შეიძლება ითქვას, რომ გიგის და-ძმასთან მეტი ჭიდილი მიწევს. ეს კი უფრო მშვიდად და წყნარად აკეთებს ყველაფერს. გარდა ხატვისა, აპლიკაციებს ქმნის. ძერწავს. მინდა, რომ მუსიკაზეც ვატარო.
მოგზაურობა უყვარს ძალიან. ზუგდიდიდან თბილისში რომ მივდიოდით, გზაზე რაც ტრაფარეტები იყო და სოფლები შემოგხვდა, ყველას სახელი ჩამოწერა და დაიმახსოვრა. ძალიან უნდა მოგზაურობა, სვანეთში წასვლა. ყოველ შაბათს მეკითხება, როდის წავალთ. ასევე აინტერესებს რუკები, დროშები, ბევრ ქვეყანას ცნობს. ხატავს ისე, რომ არ უყურებს ქვეყნებს და დროშებს. ფერებსაც იმახსოვრებს დროშების.
რუსკა კილასონია