ნაგვის ურნასთან მოყოლილი მოხუცი ბაბუს ისტორია როდესაც ნაგვის ურნაში თავჩარგულ მოხუცს ვხედავ, გული მეკუმშება და ყველანაირი გრძნობა - ბრაზის, სიბრალულის, დაუცველობის, უმოქმედობის... ბურთად მეჩხირება ყელში... თუმცა ის, რაც დღეს ამ ფოტოს ნახვის შემდეგ განვიცადე, სულ სხვა იყო... ამ ჩანაწერის წაკითხვის შემდეგ მივხვდი, რომ ძალიან ცოტაა ჩვენ ირგვლივ ასეთი გმირობის ჩამდენი ადამიანი.
საოცარ ისტორიას ფოტოსთან ერთად ფესიბუქ-გვერდი „ადამიანები მსოფლიო ქალაქებიდან“ აქვეყნებს:
„კი მაგრამ პენსია ხომ გაქვთ, აქ რატომ იქექებით? - ვკითხე.
- მეც მინდა კარგად ვიცხოვრო! - მიპასუხა.
შემატყო, რომ დავიბენი.
- მოდი ახლოს და აგიხსნი, - მითხრა. მივედი!
- სპეციალურად მოვდივარ ვერაზე, აქ ყველაზე ყუათიანი ნაგავია. ვაგროვებ და ჩემს, მუდმივად მშიერ მეგობრებთან მიმაქვს. კარგად ცხოვრება ნიშნავს მუდმივად სიკეთის კეთებას. რახან პენსიონერი ვარ, არ უნდა ვიცხოვრო კარგად? ოთხფეხა მეგობრებზე გელაპარაკები, ჩემი უბნის ძაღლებზე და კატებზე.
- კი მაგრამ, ის ძველი ხის საკიდები რად გინდა, ან ის გატეხილი კალათა?
- ვაგროვებ, თუ რამე ხის შემხვდა. დევნილები მყავს მეზობლები, გაზი არ აქვთ, ღუმელით თბებიან. კაცი არ ჰყავთ ოჯახში, ძალიან უჭირთ. ცოტაც და მთელი ზამთრის სამყოფი შეშა მოუგროვდებათ“.
თეკლა ჟვანია