გინახავთ, როგორ ერთი სულის შებერვით ფანტავს ქარი შეგროვილ ფოთლებს? ზუსტად ასე მეფანტება ახლა სიტყვებიც...
გინახავთ, როგორ ერთი სულის შებერვით ფანტავს ქარი შეგროვილ ფოთლებს? ზუსტად ასე მეფანტება ახლა სიტყვებიც. ამბავი იმდენად მძიმეა, არც კი ვიცი, როგორ უნდა მოვაქციო წინადადებებში...
გასულ თვეში გერმანიაში პროექტ Flight and Displacement - Young Perspectives on Global Challenges-ში მივიღე მონაწილეობა. ტრენინგკურსებში 5 ქართველი, გერმანელი, რუსი და უკრაინელი ჟურნალისტები მონაწილეობდნენ. უცნაური ის იყო, რომ ქართული გვარი ჰქონდა მე-6, ჩვენთვის უცნობ გოგონასაც, რომელიც ჰაბიტუსითაც საოცრად გვგავდა. ვიფიქრე, ქართულად ლაპარაკი თუ არა, მოსმენილის გაგება მაინც შეეძლება-მეთქი და ერთ საღამოს, ტრენინგის ბოლოს, როცა შინ ფეხით ვბრუნდებოდით, რაღაც ვკითხე. მივხვდი, ვერაფერი გაიგო. მეც კითხვების ინგლისურად დასმა დავიწყე და მისი ამბის მოსასმენად მოვემზადე. ჰელენამ თავისი მშობლების ისტორია ისე მომიყვა, ერთჯერაც კი არ უხსენებია სიტყვა "მამა".
მიამბო ამბავი, რომლის პირველი ნაწილი ერთი "საამაყო" ფრაზით იწყება: "რა ქვეყანა დაანგრია ამ გარბაჩოვმა, გადავფრინდებოდი 37 მანეთად, კარგად ვიგულავებდი და..."
"მათი ქორწილის 1 ფოტოც კი არ მინახავს. რაც ვიცი, მხოლოდ ბებიისგან, დედა ამაზე არასდროს საუბრობს. ისინი ერთმანეთს 90-იანებში ტაშკენტში, უზბეკეთში შეხვდნენ, სადაც სამედიცინოზე ერთსა და იმავე უნივერსიტეტში სწავლობდნენ. ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი, მაგრამ ქართული ოჯახი ქორწინების წინააღმდეგი იყო. წყვილი კი ურთიერთობის შენარჩუნებას ყველანაირად ცდილობდა. ერთ დღესაც საქართველოდან დარეკეს და ბათუმში დაბრუნება სთხოვეს, რადგან მისი ბებია კვდებოდა. ჩაალაგა ბარგი, წავიდა და მას შემდეგ აღარ დაბრუნებულა. მან იცოდა, რომ დედა ფეხმძიმედ იყო. მოგვიანებით, დედას საქართველოდან მისი ბიძა ესტუმრა და უთხრა, თუ ბავშვი ბიჭი იქნებოდა, კვლავ ისაუბრებდნენ. მაგრამ არ გაგვიმართლა - შვილი გოგონა აღმოჩნდა.
ბავშვობაში არ მესმოდა, რამდენად რთული იყო ეს დედისთვის. ჩემს თვალში ის ძლევამოსილი, გამძლე ქალი იყო, მაგრამ ახლა, როცა მე იმავე ასაკში ვარ, რა ასაკში დედა დაფეხმძიმდა, ვხვდები მისი გულგატეხილობისა და გაცივების მიზეზს. ის იყო მარტო, შეშინებული და დაბნეული. წარმოიდგინეთ, მას საკმარისი თანხაც არ ჰქონდა უნივერსიტეტისთვის და ფეხმძიმობის ხარჯებისთვის.
ჩემი დაბადების შემდეგ დედამ გააანალიზა, რომ უზბეკეთი არ იყო უსაფრთხო ადგილი ბავშვის აღსაზრდელად. იპოვა შორეული დეიდა ციმბირში და დახმარება სთხოვა. სურდა, რაიმე გაეკეთებინა ჩვენი მომავლისთვის. მე კი თავის დედასთან დამტოვა. მე ეს არ მახსოვს, მაგრამ ბებიამ მითხრა, როცა დედა დაბრუნდა, ის ვერ ვიცანი, რასაც თურმე ძალიან განიცდიდა და გამუდმებით ტიროდა.