"მის პირისპირ დავჯექი და ცხაურსა და მინებს მიღმა, თვალებში ჩავხედე... მაშინ პირველად ამოძვრა ჩემი სული სხეულიდან..." ეს ჟურნალისტ მარი ჯაფარიძის ემოციური პოსტია, რომელიც შვილს მიუძღვნა:
"წლების წინ, 2 თვის უნახავ შვილთან პირველ პაემანზე მივედი ციხეში.
მის პირისპირ დავჯექი და ცხაურსა და მინებს მიღმა, თვალებში ჩავხედე. ვერ ვეხებოდი, ვერ ვიკრავდი გულში...
საშინელი შეგრძნებაა... მთელი სხეული გტკივა, გენგრევა, იშლები ნაწილ-ნაწილ...
მაშინ პირველად ამოძვრა ჩემი სული სხეულიდან...
ეს შვილის დაბადებას ჰგავდა... გაუჭირდა, იწვალა, მიანგრ-მოანგრია ჩემი მკერდი, ამოძვრა მაინც...
თითქოს სხეულში ჩაზრდილი ეკალბარდი ამოაყოლაო, ისეთი სისხლიანი ნაკაწრები დატოვა...
დამტოვა აქეთ, თავად გაძვრა ოთხმაგი მინისა და ხცაურის მეორე მხარეს და იქ მჯდარ ჩემს სხეულის ნაწილს გარს ღრუბელივით შემოეკრა, ჩაიხუტა, ჩაეკრა და 45 წუთი არ მოშორებია...
მე, უსულო, მძორად ქცეული ვიჯექი აქეთ... სული კი იქ იყო, სადაც მე მინდოდა ყოფნა...
წამოსვლისას ისევ ჩამიძვრა სხეულში, რადგან მის გარეშე ნაბიჯს ვერ გადავდგამდი, ვერ ვიცხოვრებდი...
დაბრუნდა უკან და ეკალ-ბარდიც ჩაიყოლა... შვილისგან გამოყოლილი სითბოც მოიყოლა, ჩამიღვარა სხეულში და სისხლიანი ნაკაწრები მოაშუშა...
მაშინ პირველად მოხდა ჩემი სულისა და სხეულის განრიდება...
იმის მერე ვისწავლე, კარგად დავეუფლე ხელოვნებას, როგორ შეიძლება, მე აქ ვიყო, სული კი იქ, სადაც ყველაზე მეტად მინდა ყოფნა.
თანაც, წლების განმავლობაში ეკალბარდი გაცვდა, სულის ამდენი ჩასვლა-ამოსვლით...
ახლა მეიოლება, ახლა ის ჯადოქარი აღარ ვარ, რომელიც ჯერ კიდევ სწავლობს...
ახლა პროფესიონალი ვარ და მინდა იცოდეთ, რომ შესაძლოა, მაშინ, როცა მე აქ მხიარულ პოსტებს ვდებ, ამ დროს ჩემი სული ისეთ ადგილზეა, სადაც აი, ასეთი ტკივილიანი პოსტები იწერება".