მოცეკვავე მზია ორველაშვილი ყოველთვის გულახდილი რესპონდენტია. ამჯერადაც გახსნილად გვესაუბრა იმ რთულ სიტუაციაზე, რომელშიც აღმოჩნდა და რომელსაც ოჯახის წევრების, მეგობრების მხარში დგომით უმკლავდება...
- მიუხედავად იმისა, რომ მსოფლიოში ყველას კრიზისული პერიოდი გვაქვს, მეგობრების დამსახურებით, ზაფხულს კარგად ვატარებ: ერთად ვართ, ყველაფერს ერთად ვაკეთებთ და ვცდილობთ, რთული სიტუაცია მაქსიმალურად პოზიტიურად გადავლახოთ. პატარა საქმეების გამო, მეგობრებთან ერთად, ახლახან ბათუმში ვიყავი. რამდენიმე დღის წინ ჩამოვედი. მალე ისევ გამგზავრებას ვაპირებ.
- სტუდიაში მუშაობის განახლება გარკვეული პერიოდით მაინც თუ მოახერხე?
- კი, მუშაობა განვაახლე, მაგრამ წინათ, სტუდიაში უამრავი ბავშვი გვყავდა, პანდემიის გამო კი ცოტა მოსწავლე დარჩა. ასეთი რამ ბევრ სტუდიაში მოხდა... სტუდია არ დამიხურავს, რადგან შინ ჯდომას და განადგურებას, მუშაობა და "ორი კაპიკის" შემოსავალი მერჩივნა, რომ მეარსება. ურთულესი პერიოდია... იმედია, ხალხი აცრას გაიკეთებს და სექტემბრიდან მუშაობას განვაახლებთ...
- სტუდიაში მოსწავლეების რაოდენობა რატომ შემცირდა - ინფიცირების შიშით თუ ფინანსური კრიზისის გამო?
- ბევრმა მომწერა - ფინანსური საშუალება აღარ გვაქვს, მთელი ოჯახი სახლშია, ვერ მუშაობს, სტუდიაში საცეკვაოდ ვერ ვივლი. როგორც კი "ფეხზე წამოვდგებით", მოვალთო; ზოგს ეშინოდა და ბავშვებს ცეკვაზე ვერ უშვებდა, რომ კორონავირუსით არ დაინფიცირებულიყვნენ... სხვადასხვანაირი მიზეზი იყო, მაგრამ ის - არა, რომ ცუდი მასწავლებელი ვარ, პირიქით - ბავშვები, ვინც გარკვეული პრობლემების გამო ცეკვაზე ვეღარ დადიან, დღემდე მწერენ, - მასწ, ერთი სული გვაქვს, ეს სიტუაცია როდის დასრულდება, ძალიან გვაკლიხარო. გულთბილ სიტყვებს მეუბნებიან... მოსწავლეებთან ურთიერთობა მეც ძალიან მაკლია. გული მწყდება, რომ სტუდიაში, კორონავირუსის გამო, უამრავი კარგი ბავშვი დავკარგე. ისეთი სტრესი მქონდა და დღესაც მაქვს, რომ ღამით, როცა ფიქრებს გავყოლივარ, ხშირად ბალიში ცრემლებით დამისველებია... ვაპირებ, ვაქცინა გავიკეთო, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მეშინია, რადგან ჯერჯერობით ყველაფერი ბოლომდე გამოკვლეული არ არის. მინდა, ყველაფერი მალე დასრულდეს. ფსიქოლოგიურად მზად ვარ, ყველანაირი რეგულაცია დავიცვა, ოღონდ - სამსახურებს ნუ დაკეტავენ, რადგან ხელოვნების სფეროს წარმომადგენლებს ძალიან გვიჭირს. მაგალითად, პირადად მე, სხვაგან არ ვმუშაობ - მხოლოდ პედაგოგიური განათლება მაქვს მიღებული. არც სხვა ბიზნესი მაქვს, მხოლოდ სტუდიით ვარსებობ... თუ საჭირო გახდება, ისევ სახლში დავჯდები, სხვა რა გზა მექნება? სამსახურების დახურვა ხალხს ანადგურებს, მით უმეტეს - ხელოვანებს.
- შემოსავლის შემცირების ფონზე ისე დასვენებას ახერხებ, როგორც გინდა?
- ცხადია, ვერა. შეიძლება ამას არ უნდა ვამბობდე, მაგრამ თუკი ვისვენებ, ფაქტობრივად, ეს ჩემი მეგობრების დამსახურებაა, რადგან ამ პერიოდში "გაჭედილი" ვარ. უცებ, უზომოდ ცუდ სიტუაციაში აღმოვჩნდი - ისეთში, რომ მიფიქრია, საერთოდ არაფერი მინდა-მეთქი... ვერ ვიტყვი, რომ მთელი ცხოვრება ფუფუნებაში გავატარე. ოჯახში გაჭირვების პერიოდიც გვქონია და კარგადაც გვიცხოვრია, როდესაც მშობლებზე დამოკიდებული ვიყავი, მაგრამ ისეთი სიტუაცია, როგორიც ახლაა, არასდროს შემქმნია. თუნდაც, სადმე რომ წახვიდე და ფინჯანი ყავა დალიო, ამის საშუალებაც რომ არ გაქვს, "გეკეტება" ადამიანს, აღარაფერი გინდა, ზიხარ, ტირი, ფიქრობ, შვილებს რა აჭამო... მოკლედ, ამ პერიოდმა ჩემზე ძალიან ცუდად იმოქმედა... დასვენებას რაც შეეხება, ზოგ მეგობარს აგარაკი აქვს, ზოგს - სახლი ბათუმში და ა.შ. მეგობრები ერთად ისე კარგად ვერთობით, რომ არასდროს დავიწუწუნებ - ვაიმე, კლუბში ვერ მივდივარ-მეთქი. მირჩევნია, კლუბში საერთოდ არ წავიდე და იმ თანხით, რაც იქ უნდა გადავიხადო, შვილებს საჭმელი ვუყიდო.
განაგრძეთ კითხვა