ბავშვის სურვილებისა და ემოციური მოთხოვნილებების მოსმენა ჯანსაღი მშობლობის აუცილებელი ნაწილია, თუმცა თანამედროვე ფსიქოლოგია ერთხმად მიუთითებს, რომ სურვილების უპირობო დაკმაყოფილება ყოველთვის ბავშვის ინტერესებში არ შედის. არსებობს ქცევები, რომლებიც მშობლის მხრიდან კეთილგანწყობილად შეიძლება ჩანდეს, მაგრამ გრძელვადიან პერსპექტივაში ბავშვის პიროვნულ განვითარებას აფერხებს. თუ გვინდა, აღვზარდოთ დამოუკიდებელი, პასუხისმგებლიანი და ფსიქოლოგიურად გამძლე ადამიანი, აუცილებელია გარკვეული საზღვრების დაცვა.
დააგვიანა? იწვნიოს შედეგი. როცა რაიმე ნივთს კარგავს, ყოველ ჯერზე ახალს ნუ ყიდულობთ. ხელს ნუ დააფარებთ და მის ნაცვლად ნუ იმოქმედებთ. ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, შეცდომა და მისი შედეგი სწავლების ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტური გზაა. ყოველი „გადარჩენა“ ბავშვს ართმევს შესაძლებლობას, ისწავლოს პასუხისმგებლობა, გამბედაობა და პრობლემების დამოუკიდებლად გადაჭრა.
ერთხელ თქვით და დანარჩენი თვითონ უნდა გააცნობიეროს. მუდმივი გამეორება ბავშვს აჩვევს, რომ სიტყვებს რეალური შედეგი არ მოჰყვება. როდესაც ქმედებას ან უმოქმედობას ბუნებრივი შედეგი ახლავს, ბავშვი უკეთ სწავლობს თვითკონტროლსა და პასუხისმგებლობას.
ფული და ფუფუნების ნივთები ძალისხმევის, ინიციატივისა და დამსახურების შემდეგ უნდა ეძლეოდეს. ეს უნდა იყოს ჯილდო და არა ავტომატური მოცემულობა. „ციდან ჩამოვარდნილი“ ფასეულობები ბავშვის ფსიქიკას აზიანებს — ქმედებასა და ჯილდოს შორის კავშირის არარსებობა უმწეობისა და უუნარობის განცდას აყალიბებს.
ბავშვს სჭირდება არა მხოლოდ მოსაუბრე უფროსი, არამედ მკაფიო ორიენტირი, მაგალითი და აღმზრდელი. როდესაც მშობელი მხოლოდ მეგობრის როლში გადადის, იშლება საზღვრები და იერარქია, რაც ბავშვისთვის შინაგან ქაოსს ქმნის და უსაფრთხოების განცდას ასუსტებს.
„არ აძვრე“, „საშიშია“, „არ გამოგივა“, „რამე არ დაგემართოს“ — ასეთი სიტყვები ბავშვის თვითრწმენას ანგრევს. ნამდვილი მხარდაჭერა ასე ჟღერს: „სცადე“, „თანდათან გამოგივა“, „თუ არ იცი — ისწავლი“. სწორედ ეს გზავნილები აყალიბებს ბავშვს, რომელიც შეცდომის არ ეშინია და საკუთარ შესაძლებლობებს ენდობა.