ხშირად გვგონია, რომ თუ ბავშვს მათემატიკა უჭირს, პრობლემა მხოლოდ იმაშია, რომ ვერ იგებს რიცხვებს, ვერ იმახსოვრებს წესებს ან გამოთვლა უჭირს. თუმცა Stanford University-ის მკვლევრებმა დაადგინეს, რომ საკითხი ბევრად უფრო ღრმა და მრავლისმომცველია.
მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ ის, რამდენად კარგად ესმის ბავშვს რიცხვები და მოქმედებები, არამედ როგორ იქცევა, როცა შეცდომას უშვებს და პასუხს ვერ იღებს;
ამჩნევს თუ არა საკუთარ შეცდომას;
ცდილობს თუ არა განსხვავებული გზით ამოხსნას;
ცვლის თუ არა სტრატეგიას, თუ იგივე მეთოდს იმეორებს.
მაგალითად, თუ ბავშვმა არასწორი პასუხი მიიღო და შემდეგ ისევ ზუსტად იმავე გზით ცდილობს ამოხსნას, ტვინი ვერ „სწავლობს“ საკუთარ შეცდომას და მასზე დაყრდნობით ახალ გამოცდილებამდე ვერ მიდის. ხოლო ბავშვები, რომლებსაც მათემატიკა უკეთ გამოსდით, ჩვეულებრივ ასე მოქმედებენ: ამჩნევენ შეცდომას, ცვლიან მიდგომას, ცდიან სხვა სტრატეგიას
ამ უნარს კოგნიტიური მოქნილობა ეწოდება — აზროვნების სწრაფად გადართვის და ადაპტაციის უნარი.
კვლევა ამბობს, რომ ზოგ ბავშვში სირთულე შეიძლება სწორედ ამ ნაწილში იყოს — ტვინის იმ მექანიზმებში, რომლებიც აკონტროლებენ შესრულებას, აფიქსირებენ შეცდომას, კარნახობენ ადამიანს: „სცადე სხვანაირად“.
ამიტომ პრობლემა მხოლოდ „რიცხვების ვერგაგებაში“ არ არის. შეიძლება ბავშვს ზოგადად უჭირდეს:
შეცდომებზე სწავლა,
სტრატეგიის შეცვლა,
ახალი ინფორმაციის სწრაფად გათვალისწინება.
ეს განმარტება ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან ასეთ შემთხვევაში დახმარების გზაც იცვლება. მხოლოდ მეტი ამოცანის ამოხსნა არ კმარა — საჭიროა ბავშვთან მუშაობა შეცდომის გაანალიზებაზე, აზროვნების მოქნილობაზე და პრობლემის სხვადასხვა გზით გადაჭრის სწავლაზე.