"იტალიური ოჯახივით ვართ, ძველ ფილმებში როა... ყველა ქოთქოთებს, ყველა თავისას გამოხატავს... მაგრამ საბოლოოდ ძალიან ტკბილი ოჯახი ვართ...'" - ყიფშიძეების ყოველდღიურობა, გულისტკივილი და ოცნებები სოფლად ცხოვრებაზე - მშობლები

"იტალიური ოჯახივით ვართ, ძველ ფილმებში როა... ყველა ქოთქოთებს, ყველა თავისას გამოხატავს... მაგრამ საბოლოოდ ძალიან ტკბილი ოჯახი ვართ...'" - ყიფშიძეების ყოველდღიურობა, გულისტკივილი და ოცნებები სოფლად ცხოვრებაზე

2026-03-14 10:54:42+04:00

ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ოჯახის - ყიფშიძეების წარმომადგენლები ეკა ხოფერიას გადაცემას სტუმრობდნენ - შეხვედრები ეკა ხოფერიასთან. ისაუბრეს ყოველდღიურ ცხოვრებაზე, გულისტკივილებზე, მოლოდინებზე, ოცნებებზე.

ზურა ყიფშიძის თქმით, მისი შვილებიდან თავდაპირველად ყველას ეგონა, რომ ლენუკა გახდებოდა მსახიობი, ისე უყვარდა თამაში, არტისტობა. თუმცა საბოლოოდ გიორგი გაჰყვა მამისა და ბებიის გზას. ლენუკამ დედის გავლენით, რომელიც მაშინ წარმატებული მოდელი იყო, სამოდელო სფერო არჩია. ასევე ცეკვავდა ბალეტს.

ზურა ყიფშიძემ აღიარა, რომ დღეს ძალიან ამაყია თავისი ვაჟით, მისი შემოქმედებით, როლებით და ასევე გაოცებულია მისით, როგორც მამით. კიდევ ერთხელ ისაუბრეს ოჯახის წევრებმა, თუ როგორ გაზარდა გიორგიმ, მარტოხელა მამამ, ბავშვები და როგორ უვლის დღესაც.

- რაც მე ჩემი თვალით ვნახე, ამ ორი ბავშვის მოვლა, აღზრდა, არ გაუჩენია, თორემ დანარჩენი ყველაფერი გიორგია, - ამბობს ზურა ყიფშიძე.

ყოველდღე 8-ზე ვდგები, ვამზადებ, მიმყავს ბაღში, მერე ვრეცხავ სარეცხს... ბაღში თუ არ წავიდნენ, იმ დღეს დაღუპული ვარ... სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ჩემი გაზრდილები არიან - გიორგი ყიფშიძე მარტოხელა მამობაზე

გიორგის უფროსი ქალიშვილი ნატალია, ჯერჯერობით კვლავ სწავლის და საკუთარი თავის ძიების ეტაპზეა, თუმცა ამბობს, რომ ყველაზე უკეთ ტექნოლოგიებში გრძნობს თავს და მსახიობობის, კასტინგ მენეჯერის და სხვა საქმიანობების მოსინჯვის შემდეგ დარწმუნდა, რომ უფრო რეჟისორობა უნდა, ვიდრე მსახიიობობა.

გადაცემაში ასევე ისაუბრეს ლენუკა ყიფშიძემ და მისმა ვაჟმა ნიკუშა ნინუამ. ლენუკას თქმით, მართალია, ბოლო ორი წელია დედა-შვილი ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად, მაგრამ სულ მშობლიური სახლისკენ მიუწევს გული. თავის ოჯახს კი იტალიურ ოჯახს ადარებს, ემოციებით, ქოთქოთით, ჟრიამულით.

snapinsta-1691818201-1773478175.app_366235553_1250287049011696_5673208059525575342_n_1080.jpg

- რაღაც იტალიური ოჯახი ვართ... სულ მიტყდება სიცილი, რომ მეკითხებიან,როგორები ხართ. ნეტა ხედავდნენ-თქო უცხო თვალით, ჩვენს ოჯახში რა ხდება. ძველ ფილმებშირომაა იტალიური ოჯახი, ყველა ქოთქოთებს, არავინ არავის არ უსმენს, ყველა თავისას გამოხატავს... მაგრამ საბოლოოდ ძალიან ტკბილი ოჯახი ვართ. ვერ ველევი. აი, ჩვენ რომ ცალკე გადავედით, დღემდე ყოველდღე გავრბივარ ხილიანზე და იწყებაისევ ქაოსი, ჯაჭყანი, იქიდან მამაჩემი გამოვა, ძაღლი მყავს გასაყვანი, იქიდან დედაჩემი დაეჭაჭყანება, გიორგი ბავშვებით გამოდის და აი, რა ხდება იცი... თავს გავწირავ ჩემი ოჯახის წევრებისთვის და სულ მათზე ვფიქრობ - აბა, ლელას რა უნდა, აბა ზურას რა უნდა, იმას უნდა მივხედო, ამას უნდა მივხედო და ბოლოს ვხვდები, რომ ძაან გამოწურული ვარ.მიყვარს ზრუნვა. შვილი მეჩხუბება, ზედმეტად ვიცი ხოლმე...ემოციური ადამიანი ვარ, ყველაზე და ყველაფერზე ვნერვიულობ და ჩემ თავს ვკარგავ. ნიკა მეხმარება ძალიან ამაშიც, გაწონასწორებული ადამიანია. ზურა ამბობს, რომ ნიკა არის ერთ-ერთი ყველაზე წესიერი ადამიანი დინასტიაში.

image-1-1773473001.png

ლენუკას ვაჟიც არ გაჰყვა დიდი წინაპრების გზას. საბანკო სფეროშის საქმიანობს და აქტიურად თამაშობს კალათბურთს, რომელიც ძალიან უყვარს. ყიფშიძეებთან გატარებულ ბავშვობას თბილად იხსენებს და ამბობს, რომ როცა კი თავისუფალი დრო აქვს, ისევ იქით მიუწევს სულ გული.

- კარგად გავიხსენებ, რა თქმა უნდა. დიდ ოჯახს მოჰყვება თავისი პლუსებიც და მინუსებიც. მინუსი ის იქნება, რომ ნუ სიმარტოვე ასე არ მქონდა, მაგრამ სივრცე იყო მაინც. სამაგიეროდ, მაგან ის გამოიწვია, რომ საკმაოდ კომუნიკაბელური გავხდი. ასევე, ნებისმიერ დროს ოჯახის წევრებთან მქონდა წვდომა, ნებისმიერ თემაზე შემეძლო მესაუბრა. დედაჩემი თუ არ იქნებოდა სახლში, ბებიაჩემი იყო, ბაბუაჩემი იყო, ასე შემდეგ. დიდი თბილი ოჯახი ვიყავით სულ.
ზურაზე მახსოვს სულ, რომ ძალიან ხელგაშლილი იყო, ზედმეტადაც კი უყვარდა ოჯახის წევრებზე გადაყოლა, აი, თავის თავს ყოველთვის მოაკლებდა, რომ სხვას ჰქონოდა და ოჯახის წევრს მით უმეტეს. დღემდე ეგრე არის...
დედაზე და სამომავლო გეგმებზე ნიკას პასუხი ასეთია:
- ზედმეტად ყურადღებიანი დედაა, გადაყოლილი იყო ბავშვობიდან. ამას სულ ვხედავდი და ვაფასებ და ვცდილობ დავუბრუნო ეს... შვილის რაღაც პასუხისმგებლობა მაქვს, ყველაფერი მინდა რომ ავუსრულო რაც უნდა, არ მინდა ვაწყენინო, მინდა გავუკეთო ყველაფერი, პრობლემები რაც აქვს მოვუგვარო... რა მარტო ჩემს თავზე არ ვფიქრობ, ჩემი ოჯახი არის პირველი. ამისთვის ვმუშაობ, ვაწყობ გეგმებს. მე ეგრე ვუყურებ ყოველ შემთხვევაში. მე ისედაც შემიძლია კარგად ვიყო, მაგრამ ახლა ისეთ რაღაცებსაც ვგეგმავ, მნიშვნელოვანია ოჯახის კარგად ყოფნა, ასევე ჩემი შეყვარებულის....
ლენუკას თქმით კი, დღევანდელი ამბების ფონზე, უძნელდება გეგმებზე საუბარი, მაგრამ ოცნებობს პატარა სახლზე ეზოთი და ბევრი სტუმრით.
- სადღაც სოფელში სახლს არ გამორიცხავ... ცოტა მოშორებით, რომ ჰაერი იყოს. მარტივი, პრიმიტიული სახლი რომ მქონდეს.ჩემი მეგობრები, სტუმრები, სულ ხალხმრავლობა იყოს. ეზოში დავრგავდი....
mshoblebi-1-1773477006.png
სამომავლო გეგმებზე და ოცნებებზე ზურა, გიორგი და ნატალია ყიფშიძეებმაც ისაუბრეს:
ზურა ყიფშიძე: - სიყვარულია ყველაზე მთავარი, მაგრამ მშვიდობის გარეშე, ახლა, დღეს მით უმეტეს, რასაც ჩვენ ვხედავთ, ეს არის რაღაცა კოშმარ, ეს არეულობა როდის მოვა ჩვენამდე კაცმა არ იცის... იმედი გვაქვს, რომ ღვთისმშობლის ქვეყანაა და გადაგვივლის ეს. ღმერთმა ქნას მშვიდობა იყოს, ყველა ჯანმრთელად იყოს..
ძალიან მაკლია ამ ბოლო დროს ზღვა. საერთოდ სულ ვჩხუბობდი სახლში, რატომ ვცხოვრობთ ისეთ ქალაქში, სადაც ზღვა არ არის. ნათესავები მყავდა ბათუმშიც და სოხუმშიც. ბიძაჩემი სოხუმში ცხოვრობდა, მამაჩემის ძმა მხატვარი იყო და ცხოვრობდა ცენტრში თეატრის გვერდზე.... ზღვაზე დავდიოდით მთელი ოჯახი, ცოლ-შვილი, დედაჩემი, სიდედრ-სიმამრი. როდის ვიყავი ბოლოს ზღვაზე აღარ მახსოვს... ზღვა და მთა მიყვარს...
გიორგი: - მე მინდა მქონდეს რაჭაში ისევ ის სახლი, რაც ადრე მთელი ბავშვობა მქონდა და მინდა ჩემი შვილები წავიყვანო რაჭაში. გავზარდო ის არეალი, ცოტა რანჩოსავით გავაკეთო და იტანტალონ, ჩემი მოყვანილი პომიდორები ჭამონ და კიტრი. აღარ მინდა ეს საშინელებები, რაც გარშემო ხდება. ქალაქიდან მინდა გავიქცე...
ნატალია: - ხუთი წელიწადში ალბათ რაღაცნაირად მინდა ვიყო დარწმუნებული ჩემს საქმიანობაში და ერთ რაღაცაზე მაინც დავდგე, იმიტომ რომ ბევრი რაღაც მიყვარს. მაგ ასაკში მეც ძალიან მინდა, რომ ჩემი ბუდე მქონდეს. მანამდე მინდა ვიბოდიალო და ვიფიქრო... ზღვას რაც შეეხება, მე თბილისში მიყვარს ყოფნა ძალიან მიყვარს ჩემი ქალაქი და ერთი, რასაც ვისურვებდი არის, რომ ბოლო წლები რაც გადავიტანეთ, ეგ ყველაფერი კორონასავით მოგვაგონდეს ხოლმე უბრალოდ.
რომ მახსენდება, რა სისულელეები მაქვს ჩადენილი, ეს მაწუხებს... დედა ხელებში ჩამაკვდა... ჩემ თვალწინ აღარ იყო - 72 წლის ზურა ყიფშიძე დედაზე
ლელას შვილიშვილობა ყველაზე დიდი საჩუქარია ჩემთვის... - ნატალია ყიფშიძე ბებიას დაბადების დღეს ულოცავს და საოჯახო ფოტოებს აქვეყნებს