ერთი კვირის შემდეგ რეკავს ტელეფონი. კარგად მახსოვს, პარასკევი იყო. გამარჯობა ამინ მადიჟიევი ხართ მეუბნება მე ვარ საქართველოს პატრიარქი ილია მეორე. თქვენ იყავით ჩვენთან მოსული მე ვიზიტით თურქეთში ვიყავი და ბოდიში, რომ ვერ შეგხვდით... ხმაზე ვიგრძენი, რომ არამიწერ ადამიანს ვეკონტაქტებოდი. ჩემს დასთან ერთად ვიყავი, ერთად გვესმოდა მისი საუბარი. დეტალურად გამოიკითხა ჩემი ოჯახის ამბები, რამდენი წლის არიან ჩემი მშობლები, რამდენი ვართ სახლში, ვინ რას ვაკეთებთ? უკვე ვიგრძენი, რომ მშობლიური კაცი იყო, თითქოს დიდი ხნის წინ ოჯახიდან წასული ნათესავი. დეტალურად მეკითხებოდა ყველაფერს, თან რამდენჯერმე მოიხადა ბოდიში, რომ არ შემიშვეს რეზიდენციაში. ხმით მივხვდი, რომ ასაკოვან კაცთან ვსაუბრობდი და ვუთხარი, რომ არ არის საჭირო ამდენი ბოდიში, მე პატარა ბიჭი ვარ-თქო.