2026 წლის 26 მარტს, საღამოს საათებში, 25 წლის კატალონიელი გოგონა, ნოელია კასტილიო რამოსი, სიცოცხლეს დაემშვიდობა. ეს იყო დასასრული თითქმის ორწლიანი რთული და დაძაბული სასამართლო ბრძოლისა, რომელიც მამამ წამოიწყო და რომლის გამოც პროცესი არაერთხელ შეჩერდა ბოლო მომენტშიც კი. საბოლოოდ, ბარსელონას სასამართლომ უარი თქვა ბოლო საგანგებო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე და ამით გზა სრულად გაიხსნა ევთანაზიის ჩატარებისთვის.
ნოელიასთვის დაგეგმილი პროცედურა დაახლოებით 15 წუთს გრძელდებოდა. მას უნდა მიეღო სამი განსხვავებული პრეპარატი, რომელთაგან პირველი სედაციას უზრუნველყოფდა. თავად გოგონამ ითხოვა, რომ ამ პროცესის დროს მისი მშობლები არ ყოფილიყვნენ მის გვერდით.
ეს ისტორია განსაკუთრებით გახმაურდა მას შემდეგ, რაც ნოელიამ საჯაროდ დაარღვია ანონიმურობა და ინტერვიუში თქვა: „მე მქვია ნოელია კასტილიო რამოსი, ვარ 25 წლის და ოთხი დღე დამრჩა, რადგან 26 მარტს ევთანაზია უნდა ჩამიტარდეს“. კითხვაზე, ოდესმე თუ ეჭვი ეპარებოდა საკუთარ გადაწყვეტილებაში, უპასუხა, რომ ეს თავიდანვე ნათელი და საბოლოო არჩევანი იყო მისთვის.
ნოელია ეტლით გადაადგილდებოდა, თუმცა მამა ამტკიცებდა, რომ მისი მდგომარეობა არ იწვევდა ისეთ აუტანელ ტკივილს, რომელიც კანონის მიხედვით ევთანაზიას ამართლებდა. მიუხედავად ამისა, სასამართლოებმა საბოლოოდ გოგონას მხარე დაიჭირეს და დაეყრდნენ კატალონიის ხელისუფლების სპეციალისტების დასკვნას, რომლებმაც ევთანაზიის ჩატარებას მწვანე შუქი აუნთეს.

მისი დედა სრულიად განსხვავებულ პოზიციაზე იდგა. მიუხედავად იმისა, რომ არ ეთანხმებოდა შვილის გადაწყვეტილებას, ამბობდა: „მე მინდა, რომ იცოცხლოს, მაგრამ ყველაფერს მისას პატივს ვცემ“.
ოჯახი რელიგიური იყო. მამა თითქმის არ აკეთებდა საჯარო განცხადებებს მას შემდეგ, რაც ეს საქმე მედიაში გავრცელდა. სწორედ მისი სარჩელის საფუძველზე პროცესი 2024 წლის ზაფხულში, ევთანაზიამდე ერთი დღით ადრე შეჩერდა. მას სასამართლოში მხარს უჭერდა ორგანიზაცია „ქრისტიანი იურისტები“, რომელმაც პროცესის განმავლობაში არაერთი მოთხოვნა შეიტანა, მათ შორის ბოლო წუთამდე ცდილობდა, რომ ნოელია ფსიქოლოგიურ და ფსიქიატრიულ მკურნალობაზე გადაეყვანათ.
ამავე ორგანიზაციის წარმომადგენლები ამბობდნენ, რომ ნოელია ბოლო მომენტამდე იქნებოდა ოჯახთან ერთად, თუმცა თავად ითხოვდა, რომ სიკვდილის მომენტში მარტო დარჩენილიყო. ევთანაზიის მომხრე ასოციაციის წარმომადგენელმა დეტალურად აღწერა პროცედურა და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ გოგონა არ გრძნობდა ტკივილს.
პროცესი დაიწყო ვენაში კათეტერის ჩადგმით. შემდეგ შეჰყავდათ დამამშვიდებელი პრეპარატი. ამის შემდეგ პაციენტი იღებდა ძლიერ ანესთეტიკს მაღალი დოზით, რაც უზრუნველყოფდა ღრმა ძილს. საბოლოო ეტაპზე შეჰყავდათ პრეპარატი, რომელიც ნერვულ-კუნთოვან კავშირს ბლოკავს. ამ მდგომარეობაში ადამიანს ღრმად სძინავს და სუნთქვა მშვიდად წყდება. მთელი პროცესი დაახლოებით 15 წუთს გაგრძელდა.
ევთანაზია ჩატარდა სანტ პერე დე რიბესის ჰოსპიტალში, სადაც სპეციალურად იყო დანიშნული ექიმი ამ პროცედურისთვის.
ეს შემთხვევა მხოლოდ პირადი ტრაგედია არ იყო — ის ასევე ასახავდა ფართო ტენდენციას. ესპანეთში ევთანაზიის ლეგალიზაციის შემდეგ, 2021 წლიდან 2025 წლის შუა პერიოდამდე უკვე ათასზე მეტი ასეთი შემთხვევა დაფიქსირდა, ხოლო მოთხოვნები ყოველწლიურად იზრდება. მხოლოდ 2024 წელს 400-ზე მეტი პროცედურა ჩატარდა.
ნოელიას ისტორია განსაკუთრებით რთული იყო. სასამართლო დოკუმენტების მიხედვით, მისი მშობლები მეურვეობას ჯერ კიდევ მისი მოზარდობის პერიოდში ჩამოშორდნენ. მოგვიანებით გოგონამ თვითმკვლელობა სცადა და მეხუთე სართულიდან გადახტა. თავადვე თქვა ინტერვიუში, რომ ეს ნაბიჯი ჯგუფური გაუპატიურების შემდეგ გადადგა. ამის შემდეგ დარჩა პარალიზებული, მუდმივი ტკივილით და ეტლს მიჯაჭვული.

ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური ეპიზოდი იყო, როდესაც რელიგიური ჯგუფის ორი ქალი მის პალატაში შევიდა და დაღლილ მდგომარეობაში მყოფ გოგონას ხელი მოაწერინეს დოკუმენტზე, სადაც თითქოს ეჭვი ეპარებოდა საკუთარ გადაწყვეტილებაში. როდესაც ეს ამბავი გაირკვა, კლინიკამ ნოტარიუსი გამოიძახა და დოკუმენტი ბათილად ცნო.
სასამართლო პროცესში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ექიმისა და იურისტის წყვილმა, რომელთაც უნდა მიეღოთ საბოლოო გადაწყვეტილება. ისინი შეთანხმდნენ, რომ საქმე უფრო ფართო კომისიაზე გადაეტანათ, რადგან შემთხვევა განსაკუთრებული სირთულის იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ნაბიჯი კრიტიკის საგანი გახდა, საბოლოო შედეგზე გავლენა არ მოუხდენია.
ბარსელონას სასამართლომ 2025 წელს დაადასტურა ევთანაზიის კანონიერება, ხოლო მოგვიანებით ეს გადაწყვეტილება ძალაში დატოვა როგორც კატალონიის უმაღლესმა სასამართლომ, ისე ესპანეთის უზენაესმა სასამართლომ. საბოლოო ეტაპზე საქმემ სტრასბურგამდეც მიაღწია, თუმცა ევროპის ადამიანის უფლებათა სასამართლომ უარი თქვა პროცესის შეჩერებაზე, რითაც ბოლო ბარიერიც მოიხსნა.
სასამართლოებმა ერთხმად დაადგინეს მთავარი — ნოელიას ჰქონდა სრული უნარი გაეაზრებინა საკუთარი გადაწყვეტილება და მისი შედეგები. სწორედ ეს გახდა გადამწყვეტი ფაქტორი, რომელმაც საბოლოოდ განსაზღვრა მისი ცხოვრების ბოლო გზა.