"ტუჩებზე მლაშე სისველე ვიგრძენი... ხმა ამიკანკალდა..." "შემოვიდა ფერმკრთალი, მძიმე შავით შემოსილი... სათნო სახით, უსაშველოდ თბილი და ნაღვლიანი, მაგრამ სხივჩაუმქრალი მზერით... მომესალმა, დაჯდა და:
- ფონდი დავარეგისტრირე, თქვენი კუთხით მინდა გარკვევა ვალდებულებებშიო, - მითხრა.
- რა მიზნით დაარეგისტრირეთ-თქო, - ვკითხე
- თუ ძალიან არ შეგაწუხებთ, ცოტა შორიდან დავიწყებ, - და მომიყვა: - მე სოფელ კუმისის სკოლის პედაგოგი ვარ, 2008 წლის ომში შვილი დამეღუპა, სამხედრო ექიმი იყო, მისი გარდაცვალების შემდგომ ყოველთვიური დახმარება დამინიშნეს - 1000 ლარის ოდენობით. ამ თანხამ მოსვენება დამიკარგა, გარშემო უამრავ შეჭირვებულს ვხედავ, გადავწყვიტე, მათ დავხმარებოდი. წლებია, ასე ვაკეთებ, ვფიქრობ, ჩემი ზურაც მომიწონებდა და შემიქებდა საქციელს, ახლა კი ფონდის დარეგისტრირება ჩავთვალე საჭიროდ.
ტუჩებზე მლაშე სისველე ვიგრძენი...
ხმა ამიკანკალდა:
- რატომ ფონდი, გაგეგრძელებინათ, როგორც დაიწყეთ.
- ძალიან ბევრს უჭირს, ჩემი კაპიკები ზღვაში წვეთია, არიან სოფელში თითო-ოროლა შეძლებულები, ისეთებიც ხომ იქნებიან, ვინც მრუდე ცხოვრებით იცხოვრა და ახლა სინანულის ჟამი უდგათ, ცოდვები იქნება ამ გზით გამოისყიდონ, ყველა ერთად კი ბევრს დავეხმარებით.
გაერკვა, რაც აინტერესებდა და წასასვლელად მოემზადა...
- თქვენს ფოტოს დავიტოვებ, თუ ნებას დამრთავთ, - ვთხოვე დაკარგული ხმით.
მოკრძალებული ღიმილით იუარა:
- არაა საჭირო... ჩემი შვილის შესახებ, ჩემს დაწერილ წიგნს გისახსოვრებთ.
წიგნის გადმოცემისას, მალულად და შესაბამისად დაბალი ხარისხით, მაინც მოვახერხე გადაღება...
როგორ არ გადამეღო, ან როგორ არ მომეყოლა ?!."