"წარმოდგენაც არ გაქვთ, რა რთულია იცხოვრო მსუქანმა, როცა ყველა ცდილობს "სინდისზე აგაგდოს" და დაიკლო..." ეს პოსტი ალბათ ბევრ ადამიანს შეჰმატებს თავდაჯერებას და დაეხმარება, რადგან მართლა ძნელია სტერეოტიპებით გაჯერებულ საზოგადოებაში თავის დამკვიდრება და დამტკიცება, რომ შენც, არა "იდეალურს" გაქვს უფლება, იცხოვრო ისე, როგორც გინდა და იყო ბედნიერი იმით, რაც გაბედნიერებს.
"ჩემი თავი გამხდარი არ მახსოვს. ყოველთვის ჭარბწონიანი ვიყავი. ყველაზე საშინელი რამ, რასაც მეუბნებოდნენ იყო "ულამაზესი სახე გაქვს, ცოტა რომ დაიკლო, გოგო ვერ გაჯობებს" და მეტი მოტივაციისთვის იმასაც აყოლებდნენ - "რომ გახდე, შენს დაზე ლამაზი იქნებიო". ჩემი და უბრალოდ გამხდარია და მაგიტომ მადარებდნენ. ეს მარტო ნათესავებთან კი არ ხდებოდა, ქუჩაში და მეტროშიც გავუჩერებივარ ხალხს. რამდენიმემ, ასე ქუჩაში გაჩერებულმა, დიეტებიც კი მირჩია, ერთმა ვიღაც ექიმი ჩამაწერინა. არ ვიცი, რატომ არ ვლანძღავდი ყველას და რატომ არ ვურჩევდი, რომ საკუთარი სხეულისთვის და საკუთარი ცხოვრებისთვის მიეხედათ. ალბათ იმიტომ, რომ მეკიდა. გულწრფელად მეკიდა ყველას აზრი ჩემს წონასთან დაკავშირებით. ალბათ ჯობდა მეჩხუბა, შემერცხვინა ყველა ასეთი ადამიანი. მე თუ არა, რამდენ ადამიანს გაუმწარებდნენ ცხოვრებას, ვინ იცის.
რთულია იყო მსუქანი და ცხოვრობდე სრულყოფილად. ვერ ყიდულობ სასურველ სამოსს (დიდი ზომები მხოლოდ ბებრუცების ტანსაცმელია), ვერ ყიდულობ ლამაზ და სექსუალურ თეთრეულს - მსუქანს რაში სჭირდება ლამაზი "ლიფები" და "ტრუსიკები"? ვერ გაივლი ქუჩაში ისე, ვინმემ თვალი რომ არ გამოგაყოლოს, ან სკოლასთან ჩავლისას ფანჯრიდან გადმოყუდებულმა ბავშვმა რამე არ მოგაძახოს - ყოფილა ეგეთი შემთხვევაც. ეგ კი არა, ადამიანები იმასაც მეუბნებობდნენ, არ გინდა რომ ვინმეს უყვარდეო? ვითომ არ შეიძლებოდა, მსუქანი ვინმეს ვყვარებოდი. იმის გამო, რომ დამემტკიცებინა მსუქანიც ლამაზი ვარ, ბევრი შეცდომა დავუშვი. იმათმა ვერ გაიგეს, მაგრამ მე დამჭირდა თვითშეფასების გასაზრდელად.
ვერ იურთიერთებ ადამიანებთან - შენ თუ არა სხვას გალანძღავენ უნებისყოფობაზე, შეამკობენ ისეთი სიტყვებით, როგორიცაა ძროხა, საქონელი და ა.შ. და აზრად არ მოუვათ, რომ გწყინს.
ვერ გაიხდი სანაპიროზე - ყველას ის გამოესახება სახეზე, როგორ ბედავსო.
მე მეკიდა, მაგრამ ბევრს არ/ვერ კიდია და თქვენ წარმოდგენაც არ გაქვთ, რა რთულია იცხოვრო მსუქანმა, როცა ყველა ცდილობს "სინდისზე აგაგდოს" და დაიკლო.
აცადეთ ხალხს ისე ცხოვრება როგორც მათ სურს და ნუ სთხოვთ იყვნენ ისეთები, როგორიც "წესი და რიგია".
არასდროს მადარდებდა ზედმეტი წონა, აუზზეც დავდიოდი, ნუდისტურ სანაპიროზეც ვიყავი, სანაპიროზეც მშვენივრად ვიხდიდი და არც ბიჭებთან მიჭირდა ურთიერთობა, მაგრამ ჩემს ან სხვების ამ სითამამეს და იმას, რომ შეიძლება, წონა არ მადარდებს, ყველა ამრეზით უყურებს. ვიღაცისთვის ძროხა და საქონელი ხარ და არ ცდილობენ გაიაზრონ, რომ ბედნიერი ხარ იმით, რაც ხარ და მორჩა!. არ გჭირდება არაფერი ზედმეტი.
აქვე ვიტყვი - ჩემი წონაში კლება იმიტომ არ მომხდარა, რომ სტანდარტებში ჩავმჯდარიყავი. იმიტომ არ დამიკლია 40 კილო, რომ ვიღაცას მოვწონებოდი ან ჩემს თავს ვერჩოდი მაშინ რამეს. უბრალოდ ასე, თავისით დავიწყე და მივყევი. ინტერესი მკლავდა, სადამდე გავქაჩავდი და გავქაჩე იქამდე, როგორიც ახლა ვარ.
ვარღვევ დიეტას - იმიტომ, რომ იმ კონკრეტულ მომენტში ჭამით გამოწვეული ბედნიერება უფრო მეტია, ვიდრე მინუს რამდენიმე კილოგრამი. რაც მაბედნიერებს, იმას ვაკეთებ. სტრესის ქვეშ არ ვარ/არ ვყოფილვარ იმიტომ, რომ მთავარი ჩემი კარგად ყოფნაა და არა ჩემი კილოგრამები. და არავის აქვს უფლება გადამიწყვიტოს, რა მხდის ბედნიერს.
როცა მომინდება, მაშინ დავიწყებ დიეტას და როცა მომინდება, შოკოლადსაც შევჭამ, პურსაც და ნაყინსაც დავაყოლებ ზემოდან.
არასდროს არ განვიცდი იმას, რომ დიეტა დავარღვიე. იმიტომ, რომ დიეტას ვიცავ ჩემი თავისთვის და არა სხვებისთვის. და მე რაც მაბედნიერებს და რაც მინდა, ის უნდა ვაკეთო. როცა მომინდება ვიდიეტო, როცა მომინდება - შოკოლადი ვჭამო..."
ნათია დემეტრაშვილი