„ხან ბოთლები ვეძებეთ განჯინაში, ხან ალუმინი და აი, ლარს ვერ მოვუყარეთ თავი. დედაჩემი ტიროდა“ დღეს ცნობილი გახდა, რომ დემირელის სკოლამ ავტორიზაცია ვერ გაიარა და დაიხურა. ამ ფაქტს სხვადასხვაგვარი გამოხმაურება მოჰყვა. აკა სინჯიკაშვილს კი ზემოხსენებულმა ნიუსმა ბავშვობა გაახსენა და დემირელის სკოლასთან დაკაშვირებით საკუთარ ფეისბუქის გვერდზე პოსტიც გამოაქვეყნა.
„ერთი ნაღდი ამბავი უნდა მოგიყვეთ. მე-7 კლასში ვიყავი მგონი და მაგრად ვსწავლობდი სკოლაში. აი, მოვიგე ყველაფრის ტური და ოლიმპიადა და ვწერ საკონკურსო მოთხრობებს, "ჭკუისკოლოფი" იყო გადაცემა, მე-9 არხზე, მანდ გამჩითეს და დიდი ამბავი მაქვს, რა. ეს დემირელის სკოლა იყო და კომაროვის მაშინ მოდური. დედაჩემს ამ დემირელის სკოლის წარმომადგენელი შეხვდა და უთხრა, თქვენი შვილი გვინდა, რომ ჩვენს სკოლაში სწავლობდესო, სრულიად უფასოდ და ყველა პირობას შევუქმნითო, ხვალ, ანუ ორშაბათს მოვიდეს, გავესაუბრებით და სწავლა დაიწყოსო.
ჰოდა, სასწაული ამბავი მოხდა - მთელი დღე ვიწვალეთ და მეორე დღისთვის ჩემი გზის ფული - 1 ლარი ვერ ვიშოვეთ მე და დედაჩემმა. მართლა ხან ბოთლები ვეძებეთ განჯინაში, ხან ალუმინი და აი, ლარს ვერ მოვუყარეთ თავი. დედაჩემი ტიროდა და მეთქი, მე ეზოში ჩავალ. დავადე თავი და ფეხით წავედი. მუსტაფა გამყვა, ჩემი უბნელი. მთელი დღე ვიარეთ მგონი და ვიპოვეთ ბოლოს.
დარაჯმა გამოიხედა, ვუთხარი, მე ამ სკოლაში ჩამრიცხეს და მასწავლებლის ნახვა მინდა-თქო. იქით არისო, მიგვახედა და მივბრუნდით თუ არა, ისეთი პანჩური გვხია, ერთი კვირა ვერ ვჯდებოდით...
ახლა ვფიქრობ, კიდევ კარგი, ის ლარი ვერ ვიშოვეთ, თორემ მეორე და დანარჩენ დღეს რა ფეხებით წავიდოდი, ნეტავ... ალბათ დედაჩემიც ეგრე ფიქრობდა... სკოლის დაკეტვა როგორ უნდა გაგიხარდეს ნორმალურ ადამიანს, მაგრამ გეფიცებით, იმ დარაჯის აყვანისთვის, აქამდე როგორ იარსება, ეგეც მიკვირს... ბნელი და ტკბილი 90-იანები მაინც უფრო ტკბილია, ვიდრე ბნელი“.
თეკლა ჟვანია