"მინდა იცოდნენ, რომ აქაც გვიჭირს, ზოგჯერ იმაზე მეტად, ვიდრე საქართველოში... რომ ფულის შოვნაში არაა ბედნიერება..." ემიგრანტების ერთ-ერთ ჯგუფში ინტერნეტმომხმარებელ ნათიას მიერ გავრცელებულ ამ პოსტს დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. მართლაც, საკმაოდ დიდი ტკივილია ნებისმიერი ადამანისთვის ოჯახის მიტოვება და უცხოეთში გადახვეწა, თუმცა არც სამშობლოში დაბრუნება და ცხოვრების ხელახლა აწყობა არის ნაკლებად ძნელი.
"გაუცხოება... ჩვენი დიდი პრობლემა... ყოველი დღე რომ შენს საყვარელ ადამიანებზე ფიქრში გადის... დღეებს რომ ითვლი... საკუთარი თავი რომ გავიწყდება, ოღონდ მიზანს მალე მიაღწიო და დაბრუნდე იქ, სადაც ფიქრობ, რომ ასე გელიან... შენია და ყოველთვის მზად არიან გულში ჩაგიხუტონ... წასვლისას როგორ არჩევ საჩუქრებს... ყველას ძვირფას საჩუქარს ვერ გაუკეთებ, მაგრამ გულით არჩევ, ისე მოვალეობის მოხდის მიზნით კი არა, მათზე ფიქრობ და ცდილობ გამოიცნო რა გაახარებთ...
სანამ სამშობლოს მიწას შეეხება თვითმფრინავი, გული საშინლად გიცემს... დებილივით გაღიმებული გამოდიხარ აეროპორტიდან... ყველას უღიმი... ყველას თვალებით ეფერები... გინდა ხმამაღლა იყვირო, რომ ყველა სიგიჟემდე გენატრებოდა...
საპასუხოდ გაოცებული სერიოზული მზერა... ვინაა ეს გადარეულო გოგო... შემდეგ საყვარელი ადამიანები... ის ადამიანები, ვისაც შენი არაფერი უნდათ, ოღონდ მიხვიდე - შენი ოჯახი, დედ-მამა, შვილები...
გარეთ გადიხარ და იწყება ტექსტები: "აქ რა გინდა, ნეტავ მე წამიყვანა და აქ ჩამომსვლელის...", "ფული მასესხე", "როგორ წავიდე აქედან", "რად გინდა სამსახური, ამერიკაში იყავი", "საერთოდ არ გეტყობა, ამერიკაში რომ იყავი" (როდესაც უბრალოდ ჯინსებით და კედებით გადიხარ ხალხში), "როდის მიდიხარ?" (როდესაც რამდენიმე თვე რჩები)...
"მე შენ დაგაბრუნებ, დედა... ისე, როგორც გეკადრება" - მონატრებული ვაჟის წერილი ემიგრანტ დედას
როდესაც გეკითხებიან, როგორ ხარ და იწყებ საუბარს, თუ რა გადაიტანე, როგორ იყავი... საპასუხოდ დამცინავი მზერა... ხვდები, არ სჯერათ... ან რა დასაჯერებელია, შენ ხომ ამერიკაში იყავი... როგორ შეიძლება იქ რამე გაგიჭირდეს... ნელ-ნელა ხვდები, რომ შენი არავის ესმის, ისე გიყურებენ, თითქოს არაფერი არ უნდა გაწუხებდეს, არ უნდა იწუწუნო, ყველაფერს იმიტომ ამბობ, რომ გეშინია, სხვებიც არ წავიდნენ და "შენსავით ბედნიერები" არ გახდნენ...
როგორ მინდა იცოდნენ, რომ აქაც გვიჭირს, ზოგჯერ იმაზე მეტად, ვიდრე საქართველოში... რომ ფულის შოვნაში არაა ბედნიერება... რომ ჩვენც გვინდა, რომ დავბრუნდებით, სამსახური გვქონდეს, ჩვენ ისევ ის ვართ, რაც მანდ ვიყავით... მე არ შვცვლილვარ... უბრალოდ თქვენ ვეღარ მიგებთ..."