"დედა, არ მინდა, რომ მოვკვდე, ჯერ ძალიან პატარა ვარ" - 7 ტყვიით მოკლული 6 წლის მაქსიმის სულისშემძვრელი ამბავი, რომელსაც განადგურებული დედა თავად ჰყვება - მშობლები

ძალიან პატარა ვარ იმისთვის, რომ მოვკვდე თქვა 6 წლის მაქსიმმა... რამდენიმე საათის შემდეგ პატარა ბავშვმა სიცოცხლე რუსი აგრესორების ხელით დაასრულა, ცხედარი საავადმყოფოს იატაკზე ესვენა ... 7 ტყვია ჰქონდა მოხვედრილი...

უკრაინული ოჯახის ტრაგიკული ისტორია გამოქვეყნებულია ბრიტანული გამოცემის, Daily Mail-ის ვებგვერდზე.

გთავაზობთ პუბლიკაციის თარგმანს:

როდესაც 6 წლის მაქსიმ ფრანკოს ოჯახი სახლიდან გასაქცევად ემზადებოდა, დედას უთხრა, რომ ძალიან ეშინოდა:

- დედა, არ მინდა, რომ მოვკვდე, ჯერ ძალიან პატარა ვარ.

- რას ამბობ შვილო, არაფერი მოხდება!

მშობელთან საუბრის შემდეგ, რამდენიმე საათში პატარა, უდანაშაულო ბავშვის სიცოცხლე ტრაგიკულად დასრულდა, დედამიწა შეშინებულმა დატოვა, თითქოსდა, ამას გული წინასწარ უგრძნობდა...

დღეს მოგიყვებით უდანაშაულო ბავშვზე, რომელიც პუტინის აგრესიას შეეწირა...

მაქსიმის დედამ, ანა ჩეჩელნიცკამ მომხდარი ინციდენტის დროს, თავის მძიმე დაზიანება მიიღო, დღეს მისი მდგომარეობა სტაბილურია. ორშაბათს Daily Mail-მა ფსიქოლოგიურად განადგურებულ მშობელთან ინტერვიუ ჩაწერა. უკრაინელ ქალბატონს სურდა, რომ მთელ მსოფლიოს გაეგო მისი შვილის არსებობის შესახებ, თუ რამდენად ბედნიერები იყვნენ, მიუხედავად უკიდურესი გაჭირვებისა. უნდოდა სახალხოდ ეთქვა, თუ რა დაემართა პატარა ოჯახს რუსეთის მიერ უკრაინაში შეჭრის შედეგად.


31 წლის ანა ორ შვილთან (6 წლის მაქსიმი და 13 წლის ალინა) ერთად კიევის გაჭირვებულ უბანში ცხოვრობდა, მუშაობდა დამლაგებლად და არსებულ მძიმე პირობებს ორი პატარა ანგელოზის გვერდში დგომით უმკლავდებოდა. დედის თქმით, მიუხედავად ასაკისა, მაქსიმი დიდი ადამიანივით აზროვნებდა:

„6 წლის იყო, თუმცა უფროსი ადამიანივით ფიქრობდა, შეძლებისდაგვარად, მეხმარებოდა, ალაგებდა ოთახებს, რეცხავდა ჭურჭელს, მიუხედავად იმისა, რომ პირველ კლასში იყო, საშინაო დავალებასაც კი ჩემ გარეშე ამზადებდა“.

მოგვიანებით კი რუსები უკრაინის ტერიტორიაზე შეიჭრნენ...

„როდესაც ყველაფერი დაიწყო, ბიძაჩემმა შემომითვალა, რომ ჩემი ოჯახით ირპინში, მასთან ჩავსულიყავი და ეს მძიმე პერიოდი ერთად გადაგვეტანა (მოგვიანებით ეს ადგილი ფრონტის წინა ხაზად იქცა), თუმცა იქ დაბომბვა დაიწყო და აღარ წავედი. მაქსიმს, ალინასა და ვოვოს (მაქსიმის 13 წლის ბიძაშვილი) ძალიან ეშინოდათ. ქალაქის დატოვება და დასავლეთ უკრაინაში, კერძოდ, რევნეში, ჩემს ნათესავებთან წასვლა გადავწყვიტე. ბიძაჩემმა ლურჯი "ლადით" მოგვაკითხა, მაქსიმმა მისი ზაზუნა „ბოდია“ და თეთრი კატა „სნიაჟკა“ (თოვლს ნიშნავს) წამოიყვანა, ბავშვები უკან დასხდნენ, მაქსიმი კი დედის კალთაში იჯდა.

„ორი უკრაინული სამხედრო საგუშაგო მშვიდობით გავიარეთ, გზა გავაგრძელეთ, ინფრასტრუქტურის სამინისტროს გავცდით თუ არა, მანქანას ცეცხლი გაუხსნეს. 
განაგრძეთ კითხვა