"ალ­ბათ მხო­ლოდ სა­ქარ­თვე­ლო­ში შე­იძ­ლე­ბა ასე ხდე­ბო­დეს - სამ­გან მუ­შა­ობ­დე, მა­ინც ვალი გქონ­დეს და მე­ო­თხე სამ­სა­ხურს ეძებ­დე..." - ნინო ლეჟავა 4 ვაჟსა და ცხოვრების სირთულეებზე - მშობლები

გარ­და იმი­სა, რომ თა­ვი­სი პრო­ფე­სია უზო­მოდ უყ­ვარს, ცხოვ­რე­ბის მან­ძილ­ზე, არა­ერთ საქ­მე­შიც მო­უ­სინ­ჯავს თავი. სა­კუ­თა­რი გა­მოც­დი­ლე­ბი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, ამ­ბობს, რომ არა­ნა­ი­რი შრო­მა და­საძ­რა­ხი არ არის და არ­ცერთ საქ­მეს, სა­დაც უმუ­შა­ვია, მის­თვის სი­კე­თის მეტი არა­ფე­რი მო­უ­ტა­ნია. სა­უ­ბა­რია მსა­ხი­ობ ნინო ლეჟა­ვა­ზე, რო­მე­ლიც თე­ატ­რში რო­ლე­ბით ყო­ველ­თვის გა­ნე­ბივ­რე­ბუ­ლი იყო და არის და ნუ გა­გაკ­ვირ­ვებთ, თუ მას უცებ რა­ი­მე სხვა სა­მუ­შა­ოს შეს­რუ­ლე­ბი­სას შეხ­ვდე­ბით...
და­უ­ზა­რე­ლი, შრო­მის­მოყ­ვა­რე, აქ­ტი­უ­რი და მრა­ვალ­ფე­რო­ვა­ნი ცხოვ­რე­ბის მქო­ნე მსა­ხი­ო­ბი ამას­თა­ნა­ვე, 4 ბი­ჭის დე­დაა. რო­გორ უმკლავ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბის სირ­თუ­ლე­ებს და რას ურ­ჩევს მრა­ვალ­შვი­ლი­ა­ნი დედა თა­ვის ვა­ჟებს, ამა­ზე ინ­ტერ­ვი­უ­დან შე­ი­ტყობთ.

- პრო­ფე­სი­უ­ლი არ­ჩე­ვა­ნი, რო­მე­ლიც თა­ვის დრო­ზე თე­ატ­რის სა­სარ­გებ­ლოდ გა­ა­კე­თეთ, წლებ­მა რა აჩ­ვე­ნა - სწო­რი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა იყო?

- ფი­ნან­სუ­რად - ნაკ­ლე­ბად, რად­გა­ნაც უფრო წელ­გა­მარ­თუ­ლი რომ ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ალ­ბათ აჯო­ბებ­და, მაგ­რამ თუ სუ­ლი­ე­რი მო­თხოვ­ნი­ლე­ბე­ბის, სის­ხლის ყი­ვი­ლის, ჩემი საქ­მი­სად­მი სიყ­ვა­რუ­ლის, თავ­და­დე­ბის, შრო­მის­მოყ­ვა­რე­ო­ბის კუ­თხით შევ­ხე­დავთ, მი­მაჩ­ნია, რომ სწო­რი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბაა. რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა უკ­მა­ყო­ფი­ლო ვიყო, როცა პრო­ფე­სი­ით ჩვენ­ში სამ­სა­ხურს ძა­ლი­ან ცოტა ადა­მი­ა­ნი თუ შო­უ­ლობს. შე­მიძ­ლია, ვი­ა­მა­ყო და ვიტ­რა­ბა­ხო კი­დეც, რომ სწო­რი გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბა მი­ვი­ღე. ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვი­დან რომ და­ვატ­რი­ა­ლო, ისევ ამ გზას გა­ვივ­ლი­დი და აქ მო­ვი­დო­დი... თუმ­ცა. ალ­ბათ, პა­რა­ლე­ლუ­რად შე­იძ­ლე­ბო­და უფრო ჭკვი­ა­ნუ­რა­დაც მოვ­ქცე­უ­ლი­ყა­ვი...

- რას გუ­ლის­ხმობთ?

- წი­ნას­წარ რომ მქო­ნო­და გათ­ვლი­ლი, ეს რთუ­ლი ცხოვ­რე­ბა მო­ვი­დო­და და თა­და­რი­გი და­მე­ჭი­რა, ახლა ჩემ­თვის სულ პა­ტა­რა ბიზ­ნე­სი მექ­ნე­ბო­და. დღეს ერთ ად­გილ­ზე საქ­მი­ა­ნო­ბით, გა­მო­რი­ცხუ­ლია, იარ­სე­ბო. ალ­ბათ მხო­ლოდ სა­ქარ­თვე­ლო­ში შე­იძ­ლე­ბა ასე ხდე­ბო­დეს - სამ­გან მუ­შა­ობ­დე, მა­ინც ვალი გქონ­დეს და მე­ო­თხე სამ­სა­ხურს ეძებ­დე...

- პან­დე­მი­ის დროს თე­ატრს გა­უ­ჭირ­და, გა­ჩერ­და, რად­გა­ნაც უმა­ყუ­რებ­ლოდ დარ­ჩა. მსა­ხი­ო­ბე­ბის ნა­წილ­მა გარ­კვე­უ­ლი საქ­მე გა­მო­ძებ­ნა, ნა­წი­ლი დეპ­რე­სი­ა­ში ჩა­ვარ­და. თქვენ იმ დროს მუ­შა­ო­ბა გამ­ყიდ­ვე­ლად ზო­ო­მა­ღა­ზი­ა­ში და­ი­წყეთ. ამ ნა­ბი­ჯით რა დაძ­ლი­ეთ?

- მთა­ვა­რი ის არის, რომ არ შე­მიძ­ლია უქ­მად ჯდო­მა, გა­ჩე­რე­ბა. რო­გორც მსა­ხი­ო­ბი, პან­დე­მი­ი­სას, ვი­ღა­ცა­ზე უკე­თეს მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში იმით ვი­ყა­ვი, რომ სა­ხელ­მწი­ფო თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბი ვარ და ხელ­ფა­სე­ბი არ გვქონ­და შე­ჩე­რე­ბუ­ლი, რის­თვი­საც მად­ლი­ე­რი ვარ. მსა­ხი­ო­ბე­ბის უმე­ტე­სო­ბას ბან­კის ვალი ჰქონ­და და ხელ­ფა­სე­ბი რომ შე­ჩე­რე­ბუ­ლი­ყო, სა­ვა­ლა­ლო მდგო­მა­რე­ო­ბამ­დე მი­ვი­დო­დით.
თუმ­ცა შე­მოქ­მე­დე­ბი­თი პრო­ცე­სის გა­რე­შე დარ­ჩე­ნი­ლი სე­რი­ო­ზულ დეპ­რე­სი­ამ­დე რომ არ მივ­სუ­ლი­ყა­ვი, ისე ვი­ყა­ვი, რომ სა­დღაც სამ­სა­ხუ­რი უნდა და­მე­წყო. მა­შინ ჩემს სახ­ლთან ბუ­ტი­კი აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, სა­დაც პა­ტარ-პა­ტა­რა სექ­ცი­ე­ბი იყო და ერთ-ერთი ზო­ო­მა­ღა­ზია გახ­ლდათ... ბავ­შვო­ბი­დან მო­ყო­ლე­ბუ­ლი, 13 წლის ასა­კი­დან, სხვა­დას­ხვა ად­გი­ლას მი­მუ­შა­ვია. რო­დე­საც პირ­ვე­ლი ფილ­მი გა­მო­მი­ვი­და, რო­მელ­შიც გა­და­მი­ღეს და ქუ­ჩა­ში მცნობ­დნენ, მა­ში­ნაც კი უნი­ვერ­სი­ტე­ტის პირ­ველ კორ­პუს­თან, მო­პირ­და­პი­რედ სტუ­დენ­ტურ კა­ფე­ში მიმ­ტა­ნად დავ­საქმდი. იმ პე­რი­ოდ­ში გა­და­ცე­მა­შიც ვთქვი, რომ არა­ნა­ი­რი შრო­მა არ არის სირ­ცხვი­ლი და ამის გამო უცხო­ეთ­ში ადა­მი­ა­ნე­ბი არ უნდა წა­ვიდ­ნენ-მეთ­ქი.
90-ია­ნებ­ში ადა­მი­ა­ნებს უმე­ტე­სად ფი­ნან­სუ­რი პრობ­ლე­მე­ბი ჰქონ­დათ და უცხო­ეთ­ში წას­ვლის მი­ზე­ზიც უმე­ტე­სად ეს იყო. იმ გა­და­ცე­მა­ში მა­შინ ეს სი­ტუ­ა­ცია ვამ­ხი­ლე, ვთქვი, - რომ ჩვენს ქვე­ყა­ნა­შიც შე­იძ­ლე­ბა საქ­მის პოვ­ნა-მეთ­ქი. მა­შინ ჩემს ტე­ლე­ფონ­ზე ზა­რე­ბი გა­ის­მა, არ იყო კარ­გი საქ­ცი­ე­ლიო - მი­თხრეს. აბ­სო­ლუ­ტუ­რად მშვი­დად, სით­ბო­თი და სიყ­ვა­რუ­ლით ვუ­პა­სუ­ხე - ვი­საც ჩემი მე­გობ­რო­ბის და ნა­თე­სა­ო­ბის რცხვე­ნია, ეს მათი პრობ­ლე­მაა-მეთ­ქი... არ ვთვლი, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში ამ ჩემი სხვა­დას­ხვა ად­გი­ლას და­საქ­მე­ბით რამე წა­ვა­გე, პი­რი­ქით.

დღემ­დე ეს პო­ზი­ცია მაქვს და შვი­ლებ­საც მა­გა­ლითს ვაძ­ლევ, ვე­უბ­ნე­ბი - სულ რომ მი­ლი­ო­ნე­რი გავ­ხდე, სა­კუ­თა­რი შრო­მით მო­პო­ვე­ბუ­ლი გრო­შე­ბის გემო უნდა იცო­დეთ-მეთ­ქი... ამა­ყი ვარ, რად­გა­ნაც ჩემი უფ­რო­სი ვაჟი, რო­მე­ლიც ასე­ვე მსა­ხი­ო­ბია (დღემ­დე თე­ატ­რში ვერ მო­ე­წყო, მე კი­დევ არ ვარ ის კა­ტე­გო­რია, თე­ატ­რე­ბი თხოვ­ნით ჩა­მო­ვი­ა­რო - შვი­ლი და­მი­საქ­მეთ-მეთ­ქი), ერთ-ერთ კომ­პა­ნი­ა­ში თა­ვი­სით და­საქმდა. ძა­ლი­ან კმა­ყო­ფი­ლია და მად­ლო­ბა კომ­პა­ნი­ას ამ შე­საძ­ლებ­ლო­ბის­თვის. თუმ­ცა მა­ნამ­დე იქ ჯერ პრაქ­ტი­კა, მერე ტეს­ტი­რე­ბა გა­ი­ა­რა. მე­ო­რე შვი­ლი არას­რულ­წლო­ვა­ნია, რო­მე­ლიც ყვე­ლა წე­სის დაც­ვით, რის უფ­ლე­ბაც აქვთ არას­რულ­წლოვ­ნებს, მუ­შა­ობს. ჩემი 13 და 11 წლის შვი­ლე­ბი კი, სა­ა­მი­სოდ ჯერ პა­ტა­რე­ბი არი­ან, მაგ­რამ ჩემი და მათი უფ­რო­სი ძმე­ბის მა­გა­ლი­თი მათ­ზე კარ­გად იმოქ­მე­დებს... იხილეთ სრულად