ჩვენ ყოველთვის ვცდილობთ, ჩვენი შვილებისთვის საუკეთესო ავირჩიოთ — მათ შორის, სკოლაც, სადაც ისინი ცოდნას მიიღებენ. თუმცა განათლების ხარისხი ყველაზე მეტად მასწავლებელზეა დამოკიდებული. როგორ თვისებები უნდა ჰქონდეს კარგ მასწავლებელს, როგორ უნდა შეუწყოს მას ხელი მშობელმა და რამდენი ბავშვი უნდა იყოს კლასში, რომ მასწავლებელმა კარგი შედეგის მიღწევა შეძლოს.
ცნობილია, რომ ბავშვების უმეტესობა უკეთ ითვისებს ინფორმაციას, როცა ის ვიზუალურადაც არის წარმოდგენილი. გამოცდილ მასწავლებელს არასდროს უგულებელყოფს საჩვენებელ მასალებს, ვიზუალურ დამხმარეებსა და პრეზენტაციებს. ეს ყველაფერი ეხმარება მოსწავლეებს ინფორმაციის უკეთ დამახსოვრებაში.
კარგი მასწავლებლის მიზანია მოსწავლეების უნარების გამოვლენა, მათი ინიციატივის წახალისება და შემოქმედებითი მიდგომის განვითარება. ამისთვის იგი იყენებს როგორც ჯგუფურ, ისე ინდივიდუალურ მუშაობის ფორმებს.
კარგ მასწავლებელთან „რკინის დისციპლინა“ არ არის, მაგრამ არც ქაოსია. ყველა მოსწავლე ჩართულია სასწავლო პროცესში, აქტიური და დაინტერესებულია. ისინი არ ერიდებიან აზრის გამოთქმას, რადგან დარწმუნებულები არიან, რომ მასწავლებელი პატივს სცემს მათ აზრს და შეცდომის შემთხვევაში დაეხმარება. ამის შედეგად მოსწავლეები უკეთ ითვისებენ მასალას და ცოდნასაც ამჟღავნებენ.
მხოლოდ ის მასწავლებელი, ვისაც გულწრფელად უყვარს თავისი საქმე და საგანი, შეძლებს ამ სიყვარულის გადაცემას ბავშვებისთვის. ასეთი მასწავლებლები არ კითხულობენ მშრალ ლექციას, არამედ საინტერესოდ ყვებიან, იყენებენ მაგალითებსა და ანალოგიებს. ხშირად იყენებენ სხვადასხვა მეთოდს — კონკურსებს, დადგმებს, მინი-სპექტაკლებს. აქვთ მცირე წახალისებებიც — სტიკერები, კალენდრები და სხვა. ამიტომ მოსწავლეები დიდი ინტერესით ემზადებიან და არ აცდენენ გაკვეთილებს.

ნამდვილმა პროფესიონალმა იცის, როგორ მოახდინოს მოსწავლეების სწორი მოტივაცია. ის არ გამოყოფს „რჩეულებს“. შეუძლია ერთნაირად მიუდგეს როგორც ძლიერ, ისე სუსტ მოსწავლეს და დაეხმაროს ყველას მასალის კარგად ათვისებაში.
ზოგჯერ ბავშვებს არ ჰყავთ ადამიანი, ვისაც თავიანთ პრობლემებს გაუზიარებენ — ასეთ დროს მასწავლებელი შეიძლება მნიშვნელოვანი ფიგურა იყოს. ამიტომ მნიშვნელოვანია მოსმენის უნარი, ტაქტი, ავტორიტეტი, მაგრამ არა დიქტატურა. ასეთ მასწავლებელთან შესვენებაზე ბავშვების „რიგი დგას“ — მათ სურთ საუბარი, შეკითხვების დასმა, გაზიარება. ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია დაწყებით კლასებში.
მასწავლებელი, რომელიც ცოდნას გადასცემს, თავადაც მუდმივად უნდა ვითარდებოდეს — სწავლობდეს ახალს, იმაღლებდეს კვალიფიკაციას და იყოს საინტერესო პიროვნება. ბავშვები ხშირად სვამენ მოულოდნელ კითხვებს, ამიტომ მასწავლებელი მზად უნდა იყოს პასუხისთვის. თუმცა მნიშვნელოვანია, რომ სიახლეების ძიებისას არ დაკარგოს მათი პრაქტიკაში გამოყენების სურვილი.
მაღალი დონის მასწავლებელი აცნობიერებს, რომ პასუხისმგებელია არა მხოლოდ ცოდნის გადაცემაზე, არამედ მთლიან სასწავლო პროცესზე. ის ადგენს მაღალ სტანდარტს როგორც მოსწავლეებისთვის, ისე საკუთარი თავისთვის. აკონტროლებს დავალებებს, ამოწმებს საშინაოებს და ასრულებს დაპირებებს. ეს ბავშვებს ეხმარება დისციპლინის განვითარებაში.

ბევრი მშობელი ფიქრობს, რომ კარგი მასწავლებელი აუცილებლად შუა ხნის და დიდი გამოცდილების მქონე უნდა იყოს. თუმცა ეს შეცდომაა. დღეს ბევრი ახალგაზრდა, ენთუზიაზმით სავსე მასწავლებელი მუშაობს განათლების სისტემაში და ისინი ხშირად არანაკლებ ეფექტურები არიან.
ასევე მითია, რომ 60 წლის შემდეგ მასწავლებელი ვერ ერგება თანამედროვე რეალობას. ასაკოვან პედაგოგსაც შეუძლია ახალი ინფორმაციის სწრაფად ათვისება და მისი გადაცემა. გადამწყვეტი ფაქტორი აქ ასაკი კი არა, პიროვნებაა.
მშობლების კიდევ ერთი შეცდომაა „ტიტულებზე“ ორიენტირება. მართალია, კარგია, როცა მასწავლებელი აქტიურია და მონაწილეობს კონკურსებში, მაგრამ ხშირად ეს ღონისძიებები ფორმალურია და რეალურ პროფესიონალიზმს სრულად არ ასახავს.
იგივე ეხება მეცნიერულ დამსახურებებს — თეორიული ცოდნა შეიძლება მაღალი ჰქონდეთ, მაგრამ პრაქტიკული გამოცდილება ბავშვებთან მუშაობაში — ნაკლები და პირიქით.
ბავშვები კარგად გრძნობენ დამოკიდებულებას. თუ მასწავლებელმა ვერ შეძლო მათთან საერთო ენის პოვნა, ეს უარყოფითად აისახება სწავლის სურვილზე. ასეთ შემთხვევაში მოტივაცია რთულია.
თუ კი კონტაქტი თავიდანვე შედგა, სასწავლო პროცესიც უფრო კომფორტული და ეფექტური იქნება. ამიტომ ბავშვის აზრი გადამწყვეტია. ამას მიხვდებით იმითაც, თუ რა ხალისით დადის ბავშვი სკოლაში და რამდენად ინტერესდება ცოდნის მიღებით.

მასწავლებლის პროფესიონალიზმი ძალიან მნიშვნელოვანია, თუმცა სასწავლო პროცესის საბოლოო შედეგი დიდწილად დამოკიდებულია მშობლის ჩართულობაზეც. თუ ეს ორი მხარე ერთად მუშაობს, ბავშვი იღებს არა მხოლოდ ცოდნას, არამედ ემოციურად სტაბილურ და მოტივირებულ გარემოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ყველაზე კარგი მასწავლებელიც კი ვერ შეძლებს სრულფასოვანი შედეგის მიღწევას.
