რამდენიმე კვირის წინ, სტრატეგიული კომუნიკაციის სპეციალისტმა, გიორგი კალატოზიშვილმა დიუშენის დიაგნოზის მქონე ბავშვების დასახმარებლად მოქალაქეებს შესაძლებლობა მისცა, საქველმოქმედო კამპანიაში საკუთარი წვლილი თანხის გადარიცხვის გარეშეც შეეტანათ. მას სხვადასხვა საქველმოქმედო კამპანია აქამდეც გაუმართავს. წამლის გარდა, კიდევ რა სჭირდებათ ამ ეტაპზე დიუშენის კუნთოვანი დისტროფიით დაავადებულ ბავშვებს, რაში იხარჯება მათთვის შეგროვილი თანხა და როგორ შეგიძლიათ მათი დახმარება, ამის შესახებ გიორგი კალატოზიშვილი გვიყვება:
- მე გახლავართ ლექტორი და PR სპეციალისტი. კავკასიის უნივერსიტეტში, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ალტერბრიჯში, ქართულ-ამერიკულ უნივერსიტეტსა და სხვა უმაღლეს სასწავლებლებში ვასწავლი. ჩემი მიმართულება სტრატეგიული კომუნიკაციები და კრიზისების მართვაა. ამასთანავე, სამი გოგოს მამა ვარ. ამიტომ, როგორც მამა, ამ ყველაფერს ძალიან განვიცდი. როდესაც მშობლების მდგომარეობას ვუყურებდი, სულ იმაზე ვფიქრობდი, თუ როგორ შეიძლებოდა, სოლიდარობის გარდა, დიუშენის დაავადების მქონე ბავშვებს სხვანაირადაც დავხმარებოდი. ამჯერად უკვე, როგორც პროფესიონალმა, კომუნიკაციის კონკრეტულ საშუალებებს მივმართე და კამპანია წამოვიწყეთ. ამ კრიზისში ხომ ყველაზე რთული ფინანსების მობილიზებაა. სამწუხაროდ, პრობლემებით სავსე ყოფაში ადამიანებს მინიმალური თანხის გამოყოფაც კი უჭირთ. სწორედ ამ დროს გამოგვადგა "PLUS ქულები", რომლებიც ისედაც გროვდება და მოქალაქეებმა ხშირად არც კი იციან, რამდენი აქვთ დაგროვილი.
ჩვენთვის, მოქალაქეებისთვის, ყველაზე უმტკივნეულო სწორედ ამ ვირტუალური თანხის გადმორიცხვაა. კომუნიკაციის კუთხით, სლოგანიც კი შევიმუშავეთ: "გინდა დაეხმარო დიუშენის დაავადებულ ბავშვებს ამ კრიზისში და არ იცი, როგორ გააკეთო? მაშინ გადმორიცხე პლუს ქულები და ჩვენ მას რეალურ დახმარებად ვაქცევთ".
საბოლოო ჯამში, ჩვენმა კონკრეტულმა გზავნილებმა ისეთი შედეგი გამოიღო, რომ 22 აპრილს დაწყებული კამპანიის ფარგლებში, ზუსტად ერთ თვეში, ბავშვების დასახმარებელ ორგანიზაციაში უკვე 130 000 ლარი გვქონდა გადარიცხული.
(ამ თემაზე კიდევ მეტი დეტალისთვის და შეკითხვების შემთხვევაში, გიორგის თავად შეგიძლიათ, მიმართოთ მის გვერდზე).
- მე რაც მშობლებისგან ვიცი, ამ შეგროვებული და მობილიზებული თანხებიდან, მაგალითად, სპეციალიზებული, ამწეიანი მანქანის ყიდვას აპირებენ. ბავშვები ეტლით გადაადგილდებიან, თავად ეს ეტლები კი სპეციფიკურია და არა ჩვეულებრივი, სამედიცინო. შშმ პირებისთვის განკუთვნილი ეს ელექტროეტლები სპეციალიზებულ ტრანსპორტს საჭიროებს, რათა მშობლებს ბავშვების გადმოსმა და დასმა მუდმივად არ მოუწიოთ. ასეთ მანქანაში ეტლი სპეციალური ამწით ფიქსირდება და ბავშვი ტრანსპორტში პირდაპირ ეტლით შეჰყავთ. მანქანის გარდა, საჭიროა გენერატორები, სასუნთქი აპარატები და დიაგნოსტიკის კონკრეტული ხარჯები. კიდევ უამრავი ოპერატიული საკითხია, მაგალითად, სასწრაფო გამოკვლევები ან ბავშვების რეგიონებიდან და სოფლებიდან ჩამოყვანა. ზოგიერთი მათგანი სოფლად ცხოვრობს და მათი ტრანსპორტირება თუ სპეციალიზებული მანქანით გადაყვანა სწორედ ამ თანხებით ფინანსდება. საჭიროება ძალიან ბევრია. წამლების პრობლემა, ბუნებრივია, კომპლექსურად უნდა გადაიჭრას - სახელმწიფომ სტრატეგიულ დონეზე უნდა აწარმოოს მოლაპარაკებები და თავად შეისყიდოს ისინი. თუმცა, სანამ ეს მოხდება, მშობლებს უამრავი სხვა რამ სჭირდებათ: ზოგს ოპერაცია აქვს გასაკეთებელი, ზოგს დიაგნოსტიკა, ზოგსაც აპარატის გამოცვლა ესაჭიროება. მოქალაქეების დახმარებით კი მშობლები ამ პრობლემების მოგვარებას თავად ახერხებენ.
წამალს ამ ფულით ვერ ვუყიდით, მაგრამ უამრავი სხვა საჭიროების დაკმაყოფილება შეგვიძლია. მაგალითად, ამავე ფონდიდან ახალგაზრდა ბიჭს, 21 წლის ბექა შონიას, რომელიც უკვე რამდენი წელია, ეტლს არის მიჯაჭვული და კონკრეტული აპარატით სარგებლობს, გენერატორი უყიდეს. ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი.
მსგავსი საკითხების სწრაფად გადაჭრა მაშინაც ხერხდება, როცა სახელმწიფოში არსებული ბიუროკრატიული სისტემა ამ ყველაფერს თვეობით წელავს, რადგან კომისიებზე გატანა და უამრავი დოკუმენტაციის მომზადებაა საჭირო. ამ თანხის მობილიზება კი მშობლებს ხელ-ფეხს უხსნის და ოპერატიული პრობლემების სწრაფად მოგვარებაში ეხმარება.
ასევე, ჩვენ კარგად გვესმის, რომ როცა მშობლები მუდმივად ბავშვებთან იმყოფებიან, ეს მათ ცხოვრებასა და სამსახურზე აისახება, რადგან სამუშაოდ ვერ გადიან. მობილიზებული თანხა მათ საშუალებას მისცემს, აკეთონ მშვიდად, სტრესის გარეშე, თავისი საქმე (სამსახურში, სახლში), რადგან მათ აღარ ექნებათ იმაზე საფიქრალი, ბავშვის საჭიროების დასაკმაყოფილებლად ვალი აიღონ, სესხი ბანკიდან თუ დამატებით იმუშაონ ოფისში. თუკი ეს გამოგვივა, ჩავთვლი, რომ ჩვენი ამოცანა ნაწილობრივ მაინც შევასრულეთ.
- დემოკრატიულ ქვეყანაში ამას კიდევ უფრო მეტი ძალა აქვს. როდესაც დემოკრატიის ხარისხი მცირდება, მაშინ, როგორც წესი, ერთადერთ ანგარიშგასაწევ ძალად მხოლოდ კრიტიკული მასა რჩება. როცა ჩვენ საზოგადოების მხარდაჭერაზე ვლაპარაკობთ, ზოგადი დინამიკაა საინტერესო. ხშირად სახელმწიფოებში კონკრეტული მმართველი რგოლი მოწყვლად ჯგუფებს ყურადღებას არ აქცევს, თუ მათ საზოგადოების მხრიდან სათანადო მხარდაჭერა არა აქვთ. საზოგადოებრივი თანადგომა კი აქტუალობიდან გამომდინარეობს. ახლა ჩვენ ვხედავთ, რომ მშობლები შეიძლება ამ ეტაპზეც ქუჩაში ან აქციებზე მარტო იყვნენ, მაგრამ არსებობს კონკრეტული აქტივობები, როდესაც მათ გვერდით ათასობით ადამიანი დგება. ამ დროს ნათლად ჩანს, რომ საზოგადოებრივად და სოციალურად პასუხისმგებელი მოქალაქეები ყოველთვის აქტიურდებიან და აქტუალურ საკითხებზე საკუთარ უკუკავშირს გამოხატავენ. აქ მარტო დიუშენზე არ არის საუბარი. ჩემი დაკვირვებით, ამ დიუშენით დაავადებული ბავშვების მხარდაჭერას სწორედ ის ადამიანები გამოხატავენ, რომლებიც კონკრეტულ პოლიტიკურ, სოციალურ თუ ეკონომიკურ საკითხებზეც აქტიურობენ. ეს, ფაქტობრივად, ერთი და იგივე ჯგუფია. ამიტომ, ჩვენ კარგად უნდა გვესმოდეს თავად ამ ბირთვის მნიშვნელობა. როგორც წესი, სტატისტიკა გვიჩვენებს, რომ სწორედ მცირე ნაწილი იწვევს ხოლმე ძალიან დიდ ცვლილებებს.
თანადგომის ხარისხი ზუსტად იმიტომ იზრდება, რომ აქ კონკრეტული არგუმენტებია წარმოდგენილი. როდესაც ეუბნებიან, რომ დაფინანსება ამ ეტაპზე ვერ მოიძებნება, პასუხობენ, რომ ქამრების შემოჭერის პოლიტიკა საუკეთესო გამოსავალი იქნებოდა - მით უმეტეს იმ ფაქტების ფონზე, როდესაც პრემია-დანამატები მაინც გაიცემა. ეს პრობლემა მოუგვარებელი არ არის. პირიქით, მისი მოგვარება ძალიან სწრაფად შეიძლება - იქამდე, სანამ ბავშვები ეტლში ჩასხდებიან.
სახელმწიფო თითქოს იმას ელოდება, რომ ეს ბავშვები ჯერ ეტლში ჩასხდნენ, რათა მერე რაღაცნაირი, შეზღუდული დახმარება - ეტლი თუ სხვა საშუალება გაუწიონ. მანამდე კი, მედიკამენტის გამოყოფამდე, რეაგირება არ ხდება.
რაც შეეხება ამ წამლის რისკებთან დაკავშირებულ სუსტ არგუმენტებს, ჩვენ ვხედავთ, რომ სხვადასხვა ქვეყანაში ამ თერაპიის მეთოდებს უკვე წარმატებით იყენებენ. იქ ბავშვები გაცილებით უკეთესად გრძნობენ თავს, ვიდრე აქ ის პატარები, რომლებიც ამ მედიკამენტს არ იღებენ. აქ უკვე სხვა საკითხი იკვეთება - სახელმწიფო თითქოს რისკებზე ესაუბრება მათ, თუმცა რისკის კომუნიკაცია საკმაოდ დაგვიანებულია. მშობლებს მედიკამენტებზე სრული ინფორმაცია აქვთ და ვითარებაც აღარ არის ისეთი, როგორიც წლების წინ იყო. აღარ მუშაობს ე.წ. პატერნალისტური კომუნიკაცია, როცა ინფორმაციას მხოლოდ ექიმი ფლობდა, მშობელი კი პასიურ მიმღებად განიხილებოდა. დღეს ნებისმიერი ინფორმაცია ღია წყაროებით, საერთაშორისო დონეზეა ხელმისაწვდომი. ამიტომ მშობლების აქტივობაც გაიზარდა - ისინი სრულყოფილად ფლობენ მონაცემებს. მათ შორის, მუდმივი კავშირი აქვთ იმ ფარმაცევტულ კომპანიებთან, რომლებიც სხვა სახელმწიფოებსა და ჯანდაცვის სისტემებს ამ წამლებით ამარაგებენ. აქედან გამომდინარე, ექიმებსაც, საკუთარი მორალური და ეთიკური პასუხისმგებლობის გამო, რა თქმა უნდა, უჭირთ და უნდა უჭირდეთ კიდევაც ისეთი რამის მტკიცება, რაც სიმართლეს არ შეესაბამება.
როდესაც პასიურ, მომლოდინე პოზიციაში ხარ, უყურებ ამ ყველაფერს და უჯერებ იმას, რასაც გეუბნებიან. მაგრამ, როდესაც გადამოწმების საშუალება გეძლევა, მაშინ შავზე თეთრს და თეთრზე შავს ვეღარავინ შემოგასაღებს. ჩემი დაკვირვებით, მშობლებს სწორედ ეს აღიზიანებთ. ისინი სრულ ინფორმაციას ფლობენ და საკუთარი შვილებისთვის იბრძვიან. სახელმწიფოს მხრიდან კი კომუნიკაცია ხანდახან ისეთია, თითქოს, მშობლები უპასუხისმგებლოდ იქცევიან, სახელმწიფო კი - პირიქით. ეს, ბუნებრივია, მშობლებისთვის ძალიან მტკივნეული ასატანია.
მოქალაქეებს "პლუს ქულების" გადარიცხვა გიორგი კალატოზიშვილის პირად ნომერზე შეუძლიათ: 01024005590
თამარ იაკობაშვილი