რას ამბობს ქალი, რომელმაც 20 წლის შემდეგ იპოვა ბიოლოგიური შვილი და აღმოაჩინა, რომ წლები ერთ საავადმყოფოში მუშაობდნენ... - 15 წლის იყო, როდესაც ახალშობილი გააშვილა - მშობლები
რას ამბობს დედა, რომელმაც 20 წლის შემდეგ იპოვა ბიოლოგიური შვილი და აღმოაჩინა, რომ წლები ერთ საავადმყოფოში მუშაობდნენ... - 15 წლის იყო, როდესაც ახალშობილი გააშვილა
ზოგჯერ ცხოვრება ისეთ სიურპრიზებს გვთავაზობს, რომ მათი დაჯერება თითქმის შეუძლებელია. სწორედ ასეთია ამერიკის იუტას შტატში მცხოვრები ჰოლი შირერისა და მისი ბიოლოგიური შვილის, ბენჯამინ ჰულებერგის ამბავი.
2001 წელს ჰოლი შირერი მხოლოდ 15 წლის იყო, როდესაც დაორსულდა. ორსულობის დაახლოებით მეხუთე თვეში რთული გადაწყვეტილება მიიღო — ახალშობილი ბიჭი გაეშვილებინა.
ახალშობილს ბენჯამინი დაარქვა.
ჰოლიმ თავად აარჩია მშვილებელი ოჯახი - ბრაიან და ანჯელა ჰულებერგები, რომლებსაც საკუთარი შვილის ყოლა ძალიან სურდათ.
ჰოლისთვის ეს ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება აღმოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ შვილად აყვანა დახურული იყო, ბენჯამინის ახალ ოჯახსა და ჰოლის შორის პირველი რამდენიმე წლის განმავლობაში ურთიერთობა მაინც გრძელდებოდა — ისინი წერილებს აგზავნიდნენ და ჰოლი ბავშვის ფოტოებს იღებდა.
„ხუთშაბათი ჩემი საყვარელი დღე იყო, რადგან ვიცოდი, რომ მის ფოტოებს მივიღებდი და ვნახავდი, როგორ იზრდებოდა,“ — იხსენებდა მოგვიანებით ჰოლი.
შემდეგ კავშირი გაწყდა...
ბენჯამინმა კი ბავშვობიდანვე იცოდა, რომ ნაშვილები იყო. მის მშვილებელ დედას, ანჯელას, არასდროს დაუმალავს მისთვის ინფორმაცია ბიოლოგიური დედის შესახებ. თუმცა ბენჯამინმა მხოლოდ ის იცოდა, რომ მას ჰოლი ერქვა.
18 წლის ასაკიდან ბიოლოგიური დედის ძებნა დაიწყო. სცადა შვილად აყვანის რეესტრი, წერილები და დნმ-ის ტესტიც კი. თუმცა შედეგს ვერ მიაღწია.
მოულოდნელი შეტყობინება
ამასობაში ჰოლიმ ბენჯამინი ინტერნეტში უკვე იპოვა. როდესაც მისი სოციალური ქსელის გვერდი აღმოაჩინა, გარკვეული პერიოდი უბრალოდ შორიდან აკვირდებოდა მის ცხოვრებას. ეშინოდა, მოულოდნელი გამოჩენით ახალგაზრდა კაცისთვის ცხოვრება აერია.
მაგრამ ბენჯამინის მე-20 დაბადების დღეს, 2021 წლის ნოემბერში, ჰოლიმ საბოლოოდ გაბედა და Facebook-ზე მისწერა.
ბენჯამინმა თავდაპირველად არ იცოდა, ვინ იყო უცნობი ადამიანი, რომელიც მას სწერდა. შემდეგ ჰოლიმ უთხრა, რომ 20 წლის წინ სწორედ მან გადასცა იგი სხვა ოჯახს აღსაზრდელად.
ბენჯამინისთვის ეს შოკისმომგვრელი, მაგრამ ამავე დროს საოცრად ემოციური მომენტი იყო. ორი ათწლეულის განმავლობაში ის ელოდა პასუხს კითხვაზე, ვინ იყო მისი ბიოლოგიური დედა — და პასუხი მოულოდნელად მის ტელეფონში გამოჩნდა.
შეხვედრა, რომელმაც კიდევ ერთი საიდუმლო გამოავლინა
შეტყობინებიდან სულ ორი დღის შემდეგ, ჰოლი და ბენჯამინი პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს ზრდასრულ ასაკში. მათთან ერთად იყვნენ ორივე ოჯახის წევრებიც.
შეხვედრამ სამ საათზე მეტხანს გასტანა. როცა დედა-შვილი ერთმანეთს პირველად შეხვდა, ორივემ იტირა და დიდხანს ჩახუტებულები იყვნენ. ბენჯამინის თქმით, ეს მისთვის „ოცნების ასრულებას“ ჰგავდა.
მაგრამ სწორედ ამ შეხვედრის დროს გაირკვა კიდევ ერთი წარმოუდგენელი დეტალი.ჰოლიმ და ბენჯამინმა საუბრისას აღმოაჩინეს, რომ ორივენი მუშაობდნენ სოლტ-ლეიკ-სიტიში მდებარე St. Mark's Hospital-ში. ჰოლი საავადმყოფოს კარდიოლოგიურ ცენტრში სამედიცინო ასისტენტად მუშაობდა, ბენჯამინი კი ახალშობილთა ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში (NICU) მოხალისეობდა. უფრო მეტიც, ორივე ამ საავადმყოფოში დაახლოებით ორი წლის განმავლობაში იმყოფებოდა.
ჰოლის თქმით, ის ყოველდღიურად გადიოდა იმ სივრცესთან, სადაც NICU მდებარეობდა. ისინი ერთსა და იმავე ავტოსადგომს იყენებდნენ და შესაძლოა ერთი ლიფტითაც კი ესარგებლათ — მაგრამ არც ერთმა იცოდა, რომ ერთმანეთისთვის უცხო ადამიანები კი არა, დედა და შვილი იყვნენ.
„საოცარია იმაზე ფიქრი, რომ შესაძლოა ლიფტში ერთად ვმგზავრობდით და წარმოდგენაც არ გვქონდა, ვინ იდგა ჩვენ გვერდით,“ — ამბობდა ჰოლი.
ახლა ისინი ერთმანეთს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ეცნობიან
შეხვედრის შემდეგ ბენჯამინმა გაიცნო თავისი ბიოლოგიური ოჯახის სხვა წევრებიც — მათ შორის ნახევარძმა და ნახევარდა.
ის ჰოლის „დედას“ უწოდებს და ცდილობს, რეგულარულად შეხვდეს. ზოგჯერ სამსახურში მის კაბინეტშიც შედის, რომ ყავა დალიონ და უბრალოდ ისაუბრონ, სანამ თავად NICU-ში მორიგეობას დაიწყებს.
ბენჯამინის თქმით, ბიოლოგიურ ოჯახთან შეხვედრამ მასში ისეთი სიცარიელე შეავსო, რომლის არსებობასაც მანამდე ვერც კი აცნობიერებდა.
„ვგრძნობ, რომ ახლა მთლიანად შევავსე ის პატარა სიცარიელე, რომელიც ჩემში არსებობდა,“ — თქვა მან.
ჰოლის კი წლების განმავლობაში ერთი რამ აწუხებდა — როგორი ადამიანი გაიზრდებოდა მისი შვილი და როგორი ცხოვრება ექნებოდა.
20 წლის შემდეგ მათ პასუხი უკვე იცოდნენ.და ყველაზე დაუჯერებელი ნაწილი ის იყო, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში ისინი ერთმანეთისგან არც ისე შორს ყოფილან — ერთსა და იმავე საავადმყოფოში დადიოდნენ, ერთსა და იმავე დერეფნებში და შესაძლოა არაერთხელ ჩაუარეს ერთმანეთს გვერდით, ისე, რომ არ იცოდნენ, ვინ იდგა მათ წინ...
