პოეტი საშა გველესიანი 58 წლის ასაკში გარდაიცვალა - "ძალიან უსამართლო გამოდგა ეს ცხოვრება შენთვის..." - მშობლები

პოეტი საშა გველესიანი 58 წლის ასაკში გარდაიცვალა - "ძალიან უსამართლო გამოდგა ეს ცხოვრება შენთვის..."

2026-11-17 21:04:17+04:00

პოეტი ალექსანდრე (საშა) გველესიანი 58 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ.

ალექსანდრე გველესიანი 1968 წელს დაიბადა. დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი.

სხვადასხვა დროს მუშაობდა მსახიობად, მეტყველების პედაგოგად, ზესტაფონის კულტურის ცენტრის ახალგაზრდული და თოჯინების თეატრების რეჟისორად; იყო სამი პოეტური კრებულის ავტორი.

სოციალურ ქსელში მისი გარდაცვალების შესახებ მისი ოჯახის წევრები და ახლობლები წერენ. ასევე დაწერა ჟურნალმა "მნათობმა":

"ვწუხვართ.... ძალიან ვწუხვართ... საშა გველესიანი".
913419219-122167754637268910-6591319165344959766-n-1794936125.jpg
  • ლალი შიუკაშვილი: "წუხელ, თეთრად გათენებული ღამის დროს, ფიქრი ამეკვიატა, რომ იქ წასვლა გადაწყვიტე, სადაც უკეთესად იქნებოდი და ის სულები გელოდებიან, ვისაც უანგაროდ და უპირობოდ უყვარდი… ძალიან უსამართლო გამოდგა ეს ცხოვრება შენთვის: სასტიკი და უგულო… მენანები და ძალიან მეცოდები, ალე…"
  • ნიკა ფაიქრიძე: "მადლობა ….
    მიყვარხარ ….
    და მენანები ….
    დიდი დათვიც წავიდა …
    საშა გველესიანი …."
  • ხათუნა კალანდაძე: "არ მჯერა, რომ აღარ ხარ. მიყვარხარ უსაზღვროდ".
  • დიმა ხვთისიაშვილი:
    "დიდი გალას დაბადების დღეს ერთი არაჩვეულებრივი პოეტი კაცი წავიდა - საშა გველესიანი!"
    იცი, ვაგროვებ ხმელ ფოთლებს
    და მერე მიყრიან..!
    -- შეშლაა არა? -- არაფერიც,
    -- ქარი გადაგვის
    ქუჩის ბოლოსკენ...
    ეს ფოთლებიც ჩემი ნიხრია,
    ვარ უსაშველოდ
    იაფი, და ძვირი ქადაგი...
    ჩემი ნერვები, ნაშენები
    ცივი ხელებით,
    შვებას და დილით ამოსუნთქვას,
    ვეღარ უძლებენ,
    ფოთლების ხარბი,
    ჭლექიანი ქარი ხველებით,
    რომ გადამედო, ტკივილით
    და კვნესით უძღები.
    ვთიბავ გვირილებს, ცოტა ,,ჰო"
    და ბევრი -- ,,არათი",
    ყვავილებია, ავიწყდებათ
    ბრიყვებს, შენი ხმა...
    დღეს, უპასუხოდ, დამიბრუნდა
    ყველა ბარათი
    და ვერცერთ ბარათს ვერ შევბედე
    ერთი შეკითხვაც.
    ყველას ვიშორებ, ვინც ქარივით
    ხმამაღალია...
    ისევ, შეშლიდან
    ჩურჩულამდე, ვრჩები, დაღლილი,
    შენი თითებით მოქსოვილი
    მყოფნის გალია
    თუნდ, გარეთ, ღამე ახველებდეს
    ძუკნა ძაღლივით.
    დღეები ტანში იმტვრევიან,
    ჩუმად ცვივიან,
    მიდის გონი და დამაოკებს
    ისევ მიწავე,
    არაფერია, ღამეები,
    უკვე, ცივია...
    ვაგროვებ ფოთლებს, მიყრიან
    და მერე, მიწვავენ.
    აგვისტოს სიცხეს გადასტეხავს
    ფერისცვალება,
    ვსუნთქავ ქალაქის, უჰაერო,
    ყვითელ იარებს,
    ვნებდები შეშლას, არაფერი,
    არ ღირს წვალებად...
    და ერთადერთი შეშლილი ვარ
    -- ვინც აღიარებს.
    /საშა გველესიანი/