"15 წლიდან მარტო ვცხოვრობ... ის პერიოდი, როცა უნდა მესწავლა, სტუდენტობა გამომეცადა, მიმტანი ვიყავი ორ რესტორანში... პატარა თამოს 99% ავუსრულე ოცნებები... ახლა ჩემთვის ბედნიერება შვილების აღზრდაა... პირადმა სტრესმა გამაძლიერა...'' - თამო ვაშალომიძე - მშობლები

- 15 წლიდან მარტო ვცხოვრობ... ის პერიოდი, როდესაც უნდა დამემთავრებინა, ჩამებარებინა და სტუდენტობა გამომეცადა, ამ დროს მიმტანი ვიყავი ორ რესტორანში და ვმუშაობდი, რომ ქირა გადამეხადა და ბებიას მომვლელის ფული გადამეხადა. ახლა ხანდახან რომ შეიძლება უბრალო რაღაცები მომეწონოს, აი კორეაში ვიყავი და რაღაც გულები დავკიდე, ისე მომეწონა ეს ბავშვური რაღაც, აი იმ პერიოდში რომ უნდა გამევლო წესით და არა ახლა, 34 წლის ასაკში... მაგრამ ყველაფერი ჩამოვიტოვე და გავხდი დიდი ქალი ვიყავი უკვე 15 წლისა. დღევანდელი თამო ვაძლევ თავს უფლებას, რომ ვიყო ბავშვი, ხანდახან ვითამაშო ბავშვებთან... რაღაცნაირად ვცდილობ ხოლმე, რაც დამაკლდა და ვერ ვაძლევდი ჩემს თავს იმ ფუფუნებას, რომ რაღაცები გამეკეთებინა, ახლა ვაძლევ, თუ მაქვს შანსი. პატარა თამოს სულ ჰქონდა ოცნებები, რაღაც 99% ავუსრულე და ვფიქრობ, რომ იმ 1%-საც ავუსრულებ... უფრო სწორად, 100% მქონდა ასრულებული, სულ მინდოდა, რომ მქონოდა ტკბილი ოჯახი, თბილი ოჯახი, შვილები მყოლოდა... ორი შვილი ჰყავს დედაჩემს და მე სულ სამი მინდოდა მყოლოდა... ამის გარდა, ხან მოდელობა მინდოდა, ხან - ჟურნალისტობა. სოფელში გავიზადე და სულ მოდის კვირეულები მქონდა. რაღაც ფარდას შემოვიხვევდი, დავდიოდი ჩემი ბებოს ფეხსაცმელებით, კაკუნებით... იმ თაობის მომღერლები ვინც იყვნენ, რომ გამოდიოდნენ ტელევიზორში, მეც მინდოდა, რომ ცნობადი ვყოფილიყავი... ანუ რეალურად არ მეგონა, მაგრამ სურვილი მქონდა... უბრალოდ მერე ისე არ განვითარდა ყველაფერი, როგორც ჩვენ გვინდა და რაღაცნაირად შეიცვალა.. თვითგადარჩენის მომენტი მქონდა... მაგრამ მე არ ვნებდები და არ ვფიქრობ, რომ მაქვს უფლება ,დავნებდე და კიდევ ბევრი რაღაც მაქვს გეგმაში...

პირადმა სტრესმა გამაძლიერა. ვიკინგების ქალები რომ იყვნენ, აი ასეთი გავხდი. ერთადერთი იყო ეს ტკივილი, რაზეც ვიძახდი ხოლმე... შემიძლია ფულის შოვნა, ბიზნესი, ყველაფერი შემიძლია გავაკეთო საქმეში და აი ამაში აღმოვჩნდი სუსტი. ღამე რომ მივდიოდი ხოლმე სახლში, ავიღებდი ალბომებს, ჩავიხუტებდი და ვტიროდი... მაშინ ჩემი მეგობრები რომ არ ყოფილიყვნენ, ეს მოდის კვირეულები, ღონისძიებები, საკმაოდ გადატვირთული პერიოდი იყო და ძალიან დიდი როლი ითამაშა, დავდიოდი კურსებზე, ყველანაირად ვეცადე, რომ მაქსიმალურად არ მეფიქრა... მაინც მეფიქრებოდა ღამით... დილით ისევ ჩვეულებრივად მივდიოდი გადაღებაზე ან გავდიოდი წითელ ხალიჩაზე... მერე შენ თავთან იწყებ ლაპარაკს, სასწორზე წონი კარგს და ცუდს და რამდენად ღირს ამაზე ნერვიულობა... როდესაც მე გადავწყვიტე ნამდვილად, რომ ეს იყო დასასრული, ცხრა თვის მერე ხალხმაც გაიგო და ვუთხარი...