სოფელი, სადაც მამაკაცებს შესვლა კატეგორიულად ეკრძალებათ - მშობლები

ეს სოფელი ეგვიპტეში, ქალაქი ასუანიდან სულ რაღაც ორი საათის სავალზე მდებარეობს. იქ ყოველგვარი საზრუნავი, სახურავის შეკეთებიდან დაწყებული ბავშვების აღზრდით დამთავრებული, მხოლოდ ქალების მოვალეობაა. სოფელში მამაკაცი წლებია, არ გამოჩენილა. ადგილობრივების წესები კი გამოცდილ მოგზაურებსაც კი აკვირვებს…

როგორ გაჩნდა ქალთა სოფელი და ვინ ცხოვრობს იქ

ამ ადგილის ისტორია არა უძველეს დროში, არამედ გასული საუკუნის ოთხმოციანი წლების მიწურულს დაიწყო. ეგვიპტის მთავრობამ შენიშნა, თუ რა მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ მარჩენლის გარეშე დარჩენილი ქალები. ქვრივი და განქორწინებული დედები ხშირად საცხოვრებელს კარგავდნენ და შვილების გამოკვებას ვეღარ ახერხებდნენ.

მაშინ ჩინოვნიკებმა არაორდინალური ექსპერიმენტი მოიფიქრეს. მათ ქვეყნის სამხრეთით, ქალაქ ედფუს მახლობლად, მიწა გამოყვეს და იქ მარტოხელა, ძალადობის მსხვერპლი, ტრავმირებული ქალებისთვის მთელი სოფელი ააშენეს. დასახლებას ალ-სამახა უწოდეს. ამბავი 1998 წელს მოხდა. დღეს იქ დაახლოებით სამასი ოჯახი ცხოვრობს. მთავარი და ძალიან მკაცრი წესი კი ასეთია - არავითარი მამაკაცი.

დასახლებისას თითოეულმა მცხოვრებმა ხელისუფლებისგან გულუხვი დახმარება მიიღო. მასში შედიოდა პატარა სახლი, ერთი ჰექტარი მიწა ფერმერული საქმიანობისთვის, ძროხა ან თხა, ასევე ავეჯი და მინდორში სამუშაო იარაღები. გარდა ამისა, ქალებზე რამდენიმეწლიანი უპროცენტო სესხებიც გაიცემა. ამგვარად, სახელმწიფომ მათ ცხოვრების სუფთა ფურცლიდან დაწყების შანსი მისცა.

აქაურთა ძირითად საქმიანობად მეცხოველეობა და ბოსტნეულის მოყვანა იქცა. თუმცა არსებობს მკაცრი შეზღუდვებიც. თუ ქალბატონი კვლავ გათხოვებას გადაწყვეტს, იგი საცხოვრებლის უფლებასა და მთელ მიღებულ ქონებას კარგავს. ვაჟებსაც კი მხოლოდ გარკვეულ ასაკამდე აქვთ დედასთან დარჩენის ნება. შემდგომ ბიჭებს ნათესავებთან ან ქალაქებში გზავნიან.

სირთულეები, რომლებზეც საუბარი არ სურთ

გარედან შესაძლოა ჩანდეს, რომ ეს მამაკაცებისგან დაღლილი ქალებისთვის სამოთხის კუთხეა. სინამდვილეში კი იქაური ყოფა გაჭირვებითაა სავსე. მთავარ პრობლემას მძიმე ფიზიკური შრომა წარმოადგენს.

ქალები თანხას ყველაფერზე ზოგავენ. ფულს ორი მთავარი მიზნისთვის - შვილების განათლებისა და მათი მომავალი ქორწილებისთვის აგროვებენ. სკოლები შორს, მეზობელ სოფლებში მდებარეობს, რის გამოც ყოველდღიურად დიდი მანძილის გავლა უწევთ.

დიდი ხნის განმავლობაში დასახლებაში მთავარი პრობლემა უწყლობა იყო. წყალგაყვანილობა არ არსებობდა, ცისტერნა კი კვირაში მხოლოდ ერთხელ მოჰქონდათ. წყალი საჭმლის მოსამზადებლად და პირის დასაბანად ძლივს ჰყოფნიდათ. ბოსტნების მორწყვაზე კი ოცნებაც ზედმეტი იყო. როგორც ამბობენ, ხელისუფლება ამ პრობლემებს თანდათან აგვარებს, თუმცა ინფრასტრუქტურა კვლავ არასაკმარისია.

ალ-სამახას ყველაზე ხანდაზმულმა ბინადარმა, სამოცი წელს გადაცილებულმა ჰაგა აზამ, ჟურნალისტებს მწარე სიმართლე გაუმხილა. მან განმარტა, რომ მისი მეზობლების უმეტესობა იქ კარგი ცხოვრების გამო არ დამკვიდრებულა. მათ უბრალოდ სხვა თავშესაფარი არ გააჩნიათ. ბევრმა მკაცრ პირობებს ვერ გაუძლო და წავიდა. უხუცესის თქმით, ამჟამად სოფელში მცხოვრებთა თავდაპირველი რაოდენობის მხოლოდ მესამედია დარჩენილი. მან დასძინა, რომ მათი ერთადერთი სიმდიდრე ლოცვა და ბავშვების სიცილია.

სულ ახალგაზრდა ქვრივს, ოც წელს ოდნავ გადაცილებულ იმანს, საქმროები მოსვენებას არ აძლევენ. მას სამი შვილი ჰყავს და აღიარა, რომ ხელმეორედ დაქორწინების შეთავაზებებიც ჰქონდა. თუმცა ქალი უარს ამბობს. მას ქუჩაში უსახლკაროდ დარჩენის ეშინია. იმანი იმედოვნებს, რომ მასთან საცხოვრებლად განქორწინებული ნათესავი გადმოვა, რათა შვილები ერთად გაზარდონ და მეურნეობასაც ერთობლივად გაუძღვნენ.

მიუხედავად ყველა სიმძიმისა, ამ საკვირველი ადგილის ახალგაზრდა მკვიდრნი უკეთესი მომავლის იმედს არ კარგავენ, თუმცა ამ მომავალში მამაკაცების შეშვებას მაინც არ აპირებენ.

იქ არც ელექტროენერგიაა და არც წყალგაყვანილობა - როგორ ცხოვრობენ ადამიანები მსოფლიოს ყველაზე მჭიდროდ დასახლებულ კუნძულზე