2017 წლის სექტემბერში მსოფლიო მედია და სოციალური ქსელები ერთმა ძალიან ემოციურმა ფოტომ მოიარა. ფოტოზე ასახული იყო ახალგაზრდა მამაკაცი, რომელსაც მხრებზე შედგმული ბამბუკის ჯოხითა და ორი დიდი მოწნული კალათით გადაჰყავდა ადამიანები. ეს მამაკაცი მუჰამედ აიუბია - ეთნიკურად როჰინჯა, რომლის საქციელიც თანამედროვეობის ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე ჰუმანიტარული კრიზისის დროს ადამიანური სიძლიერისა და მშობლების სიყვარულის სიმბოლოდ იქცა.
ტრაგედია, რომელმაც აიუბის ოჯახს სახლის დატოვება აიძულა, მიანმარში (ყოფილი ბირმა), კერძოდ, ქვეყნის დასავლეთით მდებარე რაქაინის შტატში განვითარდა. წლების განმავლობაში არსებულმა ეთნიკურმა და რელიგიურმა დაპირისპირებამ ბუდისტურ უმრავლესობასა და მუსლიმ უმცირესობას - როჰინჯებს შორის - პიკს 2017 წლის აგვისტოში მიაღწია. მიანმარის არმიის მიერ დაწყებულმა მასშტაბურმა სამხედრო ოპერაციამ და ძალადობამ, რასაც გაერომ მოგვიანებით "ეთნიკური წმენდა" უწოდა, 700 000-ზე მეტი როჰინჯა აიძულა მეზობელი ბანგლადეშისთვის შეეფარებინა თავი. ცეცხლმოკიდებული სოფლებიდან მასობრივი ევაკუაციის ტალღაში მუჰამედ აიუბის ოჯახიც მოჰყვა.
როდესაც საფრთხე მათ სახლს მიუახლოვდა, მუჰამედის მოხუც მშობლებს - 85 წლის მამასა და 65 წლის დედას - ჯანმრთელობის პრობლემების გამო დამოუკიდებლად გადაადგილება არ შეეძლოთ. თანასოფლელები აიუბს ურჩევდნენ, მშობლები დაეტოვებინა და საკუთარი თავი მარტოს გადაერჩინა, თუმცა მამაკაცმა ეს არ გააკეთა. მან გამოსავალი თავად იპოვა: ორი დიდი მოწნული კალათა ბამბუკის მყარ ჯოხზე ჩამოკიდა, თითოეულში თითო მშობელი ჩასვა, მძიმე კონსტრუქცია მხრებზე შეიდგა და გზას გაუდგა.

საერთაშორისო დამკვირვებლებისა და მედიის მიერ დოკუმენტურად დადასტურებული ფაქტების მიხედვით, მუჰამედ აიუბმა ფეხშიშველმა გაიარა დაახლოებით 160 კილომეტრი. მას მოუწია გზის გაკვლევა გაუვალ ჯუნგლებსა და ტალახში, ციცაბო ბორცვების გადალახვა და ადიდებულ მდინარეებზე გადასვლა. რთული რელიეფის, მძიმე ტვირთისა და საკვებისა და წყლის მინიმალური მარაგის გამო, ამ დამქანცველ გზას, დაახლოებით, 1 კვირა დასჭირდა.
დაუძლურებულმა მამაკაცმა მშობლები უსაფრთხოდ მიიყვანა ბანგლადეშის საზღვართან მდებარე ლტოლვილთა ბანაკში, სადაც მათ პირველადი დახმარება თურქულმა ჰუმანიტარულმა ორგანიზაციამ (IHH) აღმოუჩინა. მოგვიანებით, ამ ისტორიას სოციალურ ქსელებში ძალიან დიდი გამოხმაურება მოჰყვა, მუჰამედი კი მედიასთან ამბობდა, რომ ეს მისი, როგორც შვილის, პირდაპირი მოვალეობა იყო.