მსოფლიო კინოს ყველაზე მუსიკალური და მხიარული ძიძა... - 90 წლის ჯული ენდრიუსის რთული ბავშვობა, ორი ქორწინება და უდიდესი დანაკარგები - მშობლები

არსებობენ მსახიობები, რომელთა სახელებიც მხოლოდ კინოს ისტორიას ეკუთვნის, და არსებობენ ადამიანები, რომლებიც რამდენიმე თაობის საერთო მოგონებად იქცნენ. ჯული ენდრიუსი სწორედ ასეთია. მილიონობით მაყურებლისთვის ის კვლავ ის ქალია, რომელმაც ქოლგით ცაში აფრენა შეძლო, ბავშვებს სიმღერით ცხოვრება ასწავლა და ზღაპრული სამყარო რეალობას დაამსგავსა.

„მერი პოპინსი“, „მუსიკის ჰანგები“ და „პრინცესას დღიურები“ — ეს მხოლოდ რამდენიმე ნამუშევარია იმ დიდი კარიერიდან, რომელმაც ბრიტანელი მსახიობი მსოფლიო კინოს ერთ-ერთ ყველაზე საყვარელ სახედ აქცია. თუმცა ჯული ენდრიუსის ცხოვრება მხოლოდ წარმატებული ფილმების, წითელი ხალიჩებისა და ჯილდოების ისტორია არ არის. მის უკან დგას რთული ბავშვობა, ადრეული დიდება, ორი ქორწინება, ოჯახური ბედნიერება და მძიმე პროფესიული დანაკარგი, რომელმაც მისი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.

დღეს, 90 წლის ასაკში, ენდრიუსი ეკრანზე ისე ხშირად აღარ ჩნდება, როგორც ადრე, თუმცა მისი სახელი კვლავ აქტუალურია. ის აგრძელებს მუშაობას ხმოვან პროექტებზე, საბავშვო ლიტერატურაში, ხოლო მისი ცხოვრების შესახებ ახალი დოკუმენტური ფილმი მაყურებელს 2027 წელს Disney+-ზე ელოდება.

ბავშვობა, რომელიც ზღაპარს არ ჰგავდა

ჯული ენდრიუსი 1935 წლის 1 ოქტომბერს ინგლისში, სურეის საგრაფოს ქალაქ უოლტონ-ონ-ტემზში დაიბადა. მისი დაბადების სახელია ჯულია ელიზაბეთ უელსი. დედა, ბარბარა, პიანისტი იყო, ხოლო მამინაცვალი, ტედ ენდრიუსი, მომღერალი გახლდათ. სწორედ ოჯახურმა გარემომ და მუსიკასთან ადრეულმა შეხებამ ითამაშა მნიშვნელოვანი როლი მომავალი ვარსკვლავის ჩამოყალიბებაში.

მაყურებლისთვის ჯული ენდრიუსი ყოველთვის სინათლესთან, მუსიკასა და ზღაპრულ სამყაროსთან ასოცირდებოდა, თუმცა მისი საკუთარი ბავშვობა გაცილებით რთული აღმოჩნდა.მომავალი ვარსკვლავი ჯერ კიდევ პატარა იყო, როდესაც მისი მშობლები ერთმანეთს დაშორდნენ. დედასთან, ბარბარასთან, და მამინაცვალთან, ტედ ენდრიუსთან, ერთად ცხოვრება მისთვის მძიმე გამოცდილებად იქცა. ოჯახს ფინანსურად უჭირდა, ხოლო მეორე მსოფლიო ომის დროს ლონდონში ცხოვრება მუდმივ შიშსა და გაურკვევლობას უკავშირდებოდა.ყველაზე მტკივნეული კი ოჯახური გარემო იყო. ჯულის მამინაცვალს ალკოჰოლთან სერიოზული პრობლემა ჰქონდა და ზოგჯერ აგრესიულად იქცეოდა. მსახიობმა მოგვიანებით გაიხსენა, რომ მოზარდობისას მისგან არასასურველი სექსუალური ხასიათის ქცევის გადატანაც მოუწია. უსაფრთხოების მიზნით, საკუთარ საძინებლის კარზე საკეტიც კი დაამონტაჟა...

ამას კიდევ ერთი მძიმე ამბავი დაემატა: დაახლოებით 14-15 წლის ასაკში ჯულიმ შეიტყო, რომ მამაკაცი, რომელსაც მამად მიიჩნევდა, მისი ბიოლოგიური მამა არ იყო. ეს მისთვის მოულოდნელი და ემოციურად რთული აღმოჩნდა, რადგან ტედ უელსი, მისი ბიოლოგიური მამა, მის ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე სტაბილური და საყვარელი ადამიანი იყო...

ჯული სცენაზე ჯერ კიდევ ბავშვობაში გამოჩნდა. მისი გამორჩეული ხმა და მუსიკალური ნიჭი იმდენად თვალშისაცემი იყო, რომ პროფესიული კარიერა იმ ასაკში დაიწყო, როდესაც ბავშვების უმეტესობა ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლობდა. თორმეტი წლის ასაკიდან დამოუკიდებლად გამოდიოდა სცენაზე, მონაწილეობდა მუსიკალურ წარმოდგენებსა და რადიოგადაცემებში. მოგვიანებით ლონდონიდან ნიუ-იორკში გადავიდა და ბროდვეის სცენაზე მოხვდა. იქ მისმა შესრულებამ სწრაფად მიიპყრო კრიტიკოსებისა და მაყურებლის ყურადღება.

თუმცა სცენაზე გამოსვლა მისთვის მხოლოდ ოცნების ასრულება არ ყოფილა. მოზარდობისას მისი შემოსავალი ოჯახის ფინანსური მდგომარეობის გაუმჯობესებასაც ემსახურებოდა. დაახლოებით 15 წლის ასაკში ის უკვე ოჯახის ერთ-ერთი მთავარი მარჩენალი იყო. ბავშვობა, რომელიც სხვებისთვის თამაშთან, სწავლასა და უდარდელობასთან ასოცირდება, ჯული ენდრიუსისთვის პასუხისმგებლობის, ოჯახური სირთულეებისა და ადრეული დამოუკიდებლობის პერიოდად იქცა...

წლების შემდეგ, საკუთარ მოგონებებზე საუბრისას, მსახიობმა აღიარა, რომ წარსულის გახსენება ყოველთვის მარტივი არ ყოფილა. მისი ისტორია კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რომ ეკრანზე დანახული ღიმილის მიღმა ზოგჯერ ისეთი გამოცდილება იმალება, რომლის შესახებაც მაყურებელმა არაფერი იცის.

1956 წელს ენდრიუსმა ბროდვეიზე „ჩემი მშვენიერი ლედის“ ორიგინალურ დადგმაში ელაიზა დულიტლის როლი შეასრულა. ამ როლმა მას დიდი აღიარება და ტონის ჯილდო მოუტანა. რამდენიმე წლის შემდეგ მან კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი წარმატება მოიპოვა მიუზიკლ „კამელოტში“.

მაგრამ წინ კიდევ უფრო დიდი ცვლილება ელოდა — ჰოლივუდი, რომელმაც მისი სახელი მსოფლიოს გააცნო.

„მერი პოპინსი“ — როლი, რომელმაც ისტორია დაწერა

1964 წელს ეკრანებზე გამოვიდა დისნეის ფილმი „მერი პოპინსი“, რომელმაც ჯული ენდრიუსი საერთაშორისო ვარსკვლავად აქცია. მისმა შესრულებამ მაყურებელი მოხიბლა, ხოლო ფილმმა მსახიობს საუკეთესო ქალის როლისთვის „ოსკარი“ მოუტანა.

ენდრიუსის ეკრანული სახე ერთდროულად აერთიანებდა ელეგანტურობას, სიმკაცრეს, იუმორსა და სითბოს. ის არ იყო მხოლოდ ზღაპრული პერსონაჟი — მერი პოპინსი ბავშვებს ასწავლიდა, რომ წარმოსახვას შეუძლია ყოველდღიური ცხოვრება უკეთეს ადგილად აქციოს.

ამ წარმატებას მალევე მოჰყვა კიდევ ერთი დაუვიწყარი ნამუშევარი. 1965 წელს გამოსულ „მუსიკის ჰანგებში“ ენდრიუსმა მარია ფონ ტრაპის როლი შეასრულა. ფილმი მსოფლიო კინოს კლასიკად იქცა, ხოლო მსახიობის შესრულებამ მისი პოპულარობა კიდევ უფრო გაამყარა.

საინტერესოა, რომ ენდრიუსს თავდაპირველად „ჩემი მშვენიერი ლედის“ კინოეკრანიზაციაში არ ათამაშეს — ელაიზას როლი ოდრი ჰეპბერნს ერგო. ბროდვეის ვარსკვლავი კი ჰოლივუდმა სწორედ „მერი პოპინსით“ გაიცნო. მოგვიანებით ენდრიუსმა ამ გადაწყვეტილებაზე ხუმრობითაც ისაუბრა და აღნიშნა, რომ ამ როლის დაკარგვამ, საბოლოოდ, მისთვის სხვა კარები გააღო.

1960-იან წლებში ის უკვე ჰოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი მსახიობი იყო. თუმცა წარმატება მხოლოდ კინოთი არ შემოიფარგლებოდა: ენდრიუსს სატელევიზიო შოუები, საკონცერტო გამოსვლები და თეატრალური პროექტებიც ჰქონდა.

პირადი ცხოვრება — ორი ქორწინება და დიდი სიყვარული

ჯული ენდრიუსის პირადი ცხოვრება ყოველთვის ისეთი ზღაპრული არ ყოფილა, როგორიც მისი ეკრანული სამყარო.1959 წელს ის დიზაინერ ტონი უოლტონზე დაქორწინდა. წყვილს ქალიშვილი, ემა უოლტონ ჰამილტონი, შეეძინა. მათი ქორწინება 1968 წელს დასრულდა, თუმცა მოგვიანებით ენდრიუსმა და უოლტონმა კარგი ურთიერთობის შენარჩუნება შეძლეს.

1969 წელს მსახიობი რეჟისორ ბლეიკ ედვარდსზე დაქორწინდა. ედვარდსი ცნობილი იყო ფილმებით „ვარდისფერი პანტერა“ და „საუზმე ტიფანისთან“. მათი ურთიერთობა ენდრიუსის ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ეტაპად იქცა.

მათ ოჯახში ორი გოგონა, ჯოანა და ამელია, იშვილეს. წყვილს დიდი ხნის განმავლობაში მყარი ოჯახური კავშირი ჰქონდა და ხშირად ერთად მუშაობდნენ კიდეც.

ბლეიკ ედვარდსი 2010 წელს გარდაიცვალა. მისი დაკარგვა ენდრიუსისთვის უდიდესი პირადი დანაკარგი იყო. ისინი ოთხ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში იყვნენ ერთად და მათი ურთიერთობა ჰოლივუდის ხანგრძლივი ქორწინებების ერთ-ერთ ცნობილ მაგალითად მიიჩნეოდა.

მიუხედავად იმისა, რომ მსახიობის ცხოვრება საზოგადოებისთვის საინტერესო იყო, ენდრიუსი ყოველთვის ცდილობდა პირადი სივრცის დაცვას. ის არ მიეკუთვნებოდა იმ ვარსკვლავებს, რომლებიც საკუთარ ოჯახურ ცხოვრებას მუდმივად საჯარო განხილვის საგნად აქცევდნენ.

ყველაზე მძიმე გამოცდა — ხმის დაკარგვა

ჯული ენდრიუსის კარიერაში ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული მომენტი 1997 წელს დადგა. ხმის იოგებზე კეთილთვისებიანი წარმონაქმნის გამო მას ოპერაცია ჩაუტარდა, თუმცა პროცედურის შემდეგ მისი სასიმღერო ხმა სერიოზულად დაზიანდა.ქალისთვის, რომლის კარიერაც სწორედ გამორჩეულ ხმასა და მუსიკალურ ნიჭზე იყო აგებული, ეს უდიდესი დარტყმა აღმოჩნდა. წლების განმავლობაში ენდრიუსი ცდილობდა სიმღერისთვის დაბრუნებას, მაგრამ ძველი ხმის სრულად აღდგენა ვერ შეძლო. მოგვიანებით მან სამედიცინო ჩარევასთან დაკავშირებით სამართლებრივი დავაც წამოიწყო.

მიუხედავად ამისა, მან კარიერაზე უარი არ თქვა. მსახიობმა საკუთარი შემოქმედებითი შესაძლებლობები სხვა მიმართულებებით განავითარა: გააგრძელა მსახიობობა, გახმოვანება, წიგნების წერა და ბავშვებთან დაკავშირებული პროექტები.

ეს მისი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი მხარეა — როდესაც პროფესიული იდენტობის უმნიშვნელოვანესი ნაწილი დაკარგა, მან ახალი გზების ძიება შეძლო.

ახალი თაობის მაყურებელმა ის თავიდან აღმოაჩინა

2001 წელს ენდრიუსი ეკრანზე დაბრუნდა ფილმით „პრინცესას დღიურები“, სადაც დედოფალი კლარისა რენალდის როლი შეასრულა. ენ ჰეთევეისთან ერთად მან ახალი თაობის მაყურებელს შეახსენა, რომ მისი ხიბლი მხოლოდ მუსიკალურ მიუზიკლებში არ შემოიფარგლებოდა.მოგვიანებით მონაწილეობა მიიღო „შრეკის“ ფილმების გახმოვანებაში და კვლავ დაუკავშირდა ფართო აუდიტორიას.მისი საქმიანობის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მიმართულება საბავშვო ლიტერატურაა. ენდრიუსი ქალიშვილ ემასთან ერთად წერდა წიგნებს ბავშვებისთვის, ქმნიდა პერსონაჟებსა და ისტორიებს, რომლებიც წარმოსახვას, შემოქმედებითობასა და სიკეთეს ახალისებს. ენდრიუსის შემოქმედებითი ცხოვრება მხოლოდ მსახიობობით არ შემოიფარგლება. ის ასევე რეჟისორი, ავტორი და პროდიუსერია — ქალი, რომელმაც შეძლო, ერთი წარმატებული პროფესიის მიღმა საკუთარი თავის ახალი მხარეები აღმოეჩინა.

დღეს ჯული ენდრიუსი 90 წლისაა და საჯარო სივრცეში გაცილებით იშვიათად ჩნდება, ვიდრე კარიერის აქტიურ წლებში. მიუხედავად ამისა, კვლავ მონაწილეობს პროექტებში, რომლებიც მის გამოცდილებასა და გამორჩეულ ხმას ეფუძნება.

2025 წელს ამ როლისთვის მან „ემის“ ჯილდო მოიპოვა, ხოლო 2026 წლის 6 სექტემბერს იმავე კატეგორიაში კვლავ გაიმარჯვა. ამ გამარჯვებით ენდრიუსი 90 წლის ასაკში „ემის“ ყველაზე ხანდაზმული გამარჯვებული გახდა.თუმცა მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ბოლო წლებში ის დაჯილდოების ცერემონიებზე ხშირად არ ჩნდება. 2026 წლის „ემის“ ჯილდოც მის ნაცვლად სხვამ ჩაიბარა. მისი დღევანდელი ცხოვრება უფრო მშვიდია და ნაკლებად უკავშირდება წითელ ხალიჩებს.

2026 წლის მაისში ენდრიუსმა ვიდეომიმართვით მონაწილეობა მიიღო პარკინსონის დაავადების შესახებ მსოფლიო კონგრესის გახსნაში. მან ყურადღება გაამახვილა დაავადების წინააღმდეგ ბრძოლის მნიშვნელობაზე. ამ გამოსვლას საზოგადოებაში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა, რადგან მსახიობი იშვიათად ჩნდება კამერის წინ.

მის ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით პერიოდულად ჩნდება კითხვები, თუმცა თავად ენდრიუსს პარკინსონის დაავადების დიაგნოზი საჯაროდ არ დაუდასტურებია.2026 წელს მან ასევე ისაუბრა იმაზე, რომ ეკრანზე მსახიობობას აღარ აპირებს, თუმცა სრულად არ გადის პენსიაზე. ის აგრძელებს წიგნებზე მუშაობას, პოდკასტებსა და გახმოვანების პროექტებში მონაწილეობას.მისი ახალი საბავშვო წიგნი Shy, ქალიშვილ ემასთან თანაავტორობით შექმნილი ნამუშევარი, 2026 წლის აგვისტოში გამოვიდა.

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი სიახლე მისი ცხოვრების შესახებ დაგეგმილი დოკუმენტური ფილმია. Disney+-ის ცნობით, რეჟისორ რ. ჯეი კატლერის ნამუშევარი 2027 წელს გამოვა და მაყურებელს ჯული ენდრიუსის ცხოვრებისა და კარიერის აქამდე ნაკლებად ცნობილი მხარეების გაცნობას ჰპირდება.