"ჩემმა შვილმა ნიკოლოზმა სწავლა დაიწყო ამერიკის ერთ-ერთ კარგ უნივერსიტეტში... სკოლის დამთავრების შემდეგ ჯერ თბილისში ბოლტის" კურიერად, შემდეგ მეგობართან ერთად მოიარა მთელი საქართველო, მერე ინდოეთში გლეხებს ეხმარებოდა მიწის დამუშავებაში..." - მშობლები

თბილისში სკოლის დამთავრების შემდეგ, ნიკუშამ აიღო ორ წლიანი პაუზა, ჯერ თბილისში 6 თვე იმუშავა "ბოლტის" კურიერად, ველოსიპედით დაჰქონდა ვაკე-საბურთალო-მთაწმინდაზე შეკვეთები, შემდეგ ორი თვე მეგობართან ერთად მოიარა მთელი საქართველო - 80% ფეხით და 20% გამვლელი მანქანებით, ამის შემდეგ იაპონიის საელჩოს დახმარებით გაემგზავრა ტოკიოში, თბილისში სკოლის დროს ნასწავლი იაპონურის დასახვეწად.

ბოლო 1 წელი კი გაატარა ინდოეთში, საერთაშორისო ჰუმანიტარული მისიის ფარგლებში ეხმარებოდა იქაურ გლეხებს მიწის დამუშავებაში და სწავლობდა ჰინდის. ბოლოს კი ძალიან გვანერვიულა, იმიტომ რომ მაინცდამაინც ნეპალ-ტიბეტის უბედურების დროს, გადასული იყო ტიბეტში და რაღაც ხნით კავშირზე არ გამოდიოდა.

მინდა აღვნიშნო, რომ ნიკუშა ჩემს შვილებს შორის ალბათ ყველაზე მეტად მგავს მე გარეგნობით, მანერებით, ტემპერამენტით და თან გამოყვა პოლიტიკისადმი ჩემი ცხოველი ინტერესი. მიუხედავად ყველა უბედურებისა, რაც პოლიტიკამ მოუტანა ჩვენს ოჯახს.

ხოდა ვინაიდან მასთან ტელეფონით დარეკვა აკრძალული მაქვს, მინდა აქ მივმართო: ნიკუშ მეც და ედუარდიც ძალიან კარგად ვსწავლობდით, ამერიკაში და შენ არა მხოლოდ არ უნდა ჩამოგვრჩე, არამედ უნდა გვაჯობო, მიაღწიო წარმატებას და შემდეგ კი საქართველო გელოდება და მის ხალხს უნდა ემსახურო.

წარმატებები.

Good Luck to You Kiddo!

Make us Proud!"