"პირდაპირი მნიშვნელობით, მუხლებზე ვარ დაცემული... მე შენს სიყვარულთან ერთად დავიბადე. შენს სიყვარულში მოვკვდები..." - რას წერს კაია გერბერი, რომელიც საყვარელი გარდაცვალებამ დეპრესიაში ჩააგდო და თითქმის ერთი თვის შემდეგ პირველად გამოჩნდა სოციალურ ქსელში - მშობლები
"პირდაპირი მნიშვნელობით, მუხლებზე ვარ დაცემული... მე შენს სიყვარულთან ერთად დავიბადე. შენს სიყვარულში მოვკვდები..." - რას წერს კაია გერბერი, რომელიც ძმის გარდაცვალებამ დეპრესიაში ჩააგდო და თითქმის ერთი თვის შემდეგ პირველად გამოჩნდა სოციალურ ქსელში
სინდი კროუფორდის ქალიშვილი კაია გერბერი, რომელიც ძმის გარდაცვალებამ დეპრესიაში ჩააგდო, ბოლო დროს ბევრი ადამიანის შეშფოთებას იწვევს. ადამიანები მისი გარემოცვიდან ყვებიან, რომ გოგონა პრაქტიკულად არ ჭამს, თავს არ უვლის, სულ მოწყენილია და აქამდე, უკვე 4 კვირაზე მეტია, სოცქსელშიც არ ჩანდა. სულ ახლახან კი კაიამ პოსტი გამოაქვეყნა - ვიდეო და ფოტოები, რომლებიც გარდაცვლილ ძმას, პრესლი გერბერს მიუძღვნა.
"ყველაზე მაგრად მიყვარხარ, მთვარემდე და უკან და ისევ უკან, სამუდამოდ, უფროსო ძმაო", - წერს კაია და ვრცელ წერილს აქვეყნებს:
"პრეს, სიტყვები არ მყოფნის... და იქნებ ამ ყველაფერში ერთადერთი მცირე შვება ის არის, რომ სიტყვები თავიდანვე არ გვჭირდებოდა. სიტყვები უძლურია, სიტყვები ყველაფერს აბსტრაქტულ ცნებებად აქცევს, სიტყვები აჯამებს და აყალიბებს იმას, რასაც სინამდვილეში ვერასოდეს ჩასწვდება. და რა გულუბრყვილო ვიყავი, როცა მჯეროდა, რომ ენას შეეძლო მწუხარების საზღვრების გადალახვა. ყველა წიგნი წავიკითხე, მაგრამ არც ერთი პასუხი არ მაქვს. სიტყვებით აზრის გამოხატვის მთელი ჩემი უნარი უძლურია ამ ყველაფრის წინაშე, შენი დაკარგვის ამ უზარმაზარი ტკივილის წინაშე... მე, პირდაპირი მნიშვნელობით, მუხლებზე ვარ დაცემული... შენ იცი, როგორ მიყვარდა ის, რომ შენი და ვიყავი. ეს ყოველთვის იყო და სამუდამოდ დარჩება იმად, რაც საკუთარ თავში ყველაზე მეტად მიყვარს... თითქოს ამქვეყნად იმისთვის მოვედი, რომ შენზე მეზრუნა. იმდენი სიყვარული მქონდა შენთვის, რომ არ ვიცოდი, სად წამეღო. ახლა კი ამ სიყვარულს თითქოს აღარ აქვს ადგილი, სადაც შეიძლება მივმართო, და დარწმუნებული ვარ, ის მთლიანად შთანთქავს ჩემს არსებას...
შენ გჯეროდა — ყოველთვის გჯეროდა — ადამიანების. მათაც კი, ვინც სასტიკად გექცეოდა, ბრაზით კი არა, დაბნეულობითა და ცნობისმოყვარეობით უყურებდი. შენ გჯეროდა, რომ ადამიანები ბუნებით კეთილები არიან, რადგან შენ თვითონ ხარ ბუნებით კეთილი, პრესლი. და როგორღაც, ამ ყველაფრის მიუხედავად, მე მერგო ბედნიერება, შენი და ვყოფილიყავი...
შენ ჩემი უდიდესი მასწავლებელი იყავი, სანამ აქ იყავი... ახლა კი იმაზე ვფიქრობ, საერთოდ რისი სწავლა შეიძლება შენი არყოფნისას. და სულ მახსენდება, როგორ შემეშინდა ბავშვობაში, ყურების გახვრეტის წინ, და შენ წახვედი პირველი, რომ გაგეხვრიტა და მე არ შემშინებოდა... შენ ყოველთვის პირველი მიდიოდი... მაგრამ როცა ხელში მეჭირა საყურე, რომელიც შენი სხეულიდან მოხსნეს, მხოლოდ ერთ რამეზე შემეძლო ფიქრი: ის შენ გეკუთვნის... და მთელი გულით, საშინლად მინდოდა, რომ ამჯერად პირველი შენ არ წასულიყავი...
...მე შენს სიყვარულთან ერთად დავიბადე. შენს სიყვარულში მოვკვდები. სხვა არასოდეს არაფერი არსებობდა...
ვსწავლობ, როგორ მიყვარდე მაშინ, როცა ვეღარ გხედავ. როგორ გითხრა რამე ისე, რომ ტელეფონი არ ავიღო და არ დაგირეკო. როგორ ვიყო შენი და სამყაროში, სადაც ხელს ვეღარ გამოგიწვდი. ჯერ არ ვიცი, როგორ უნდა გავაკეთო ეს.
შენ ჩვენს შეხვედრაზე არ მოხვედი. გაპატიებ. მანამდე კი ჩემთვის ადგილი შეინახე. რადგან, პრესლი, მაშინაც კი, როცა ვიცი, როგორ მთავრდება ეს ყველაფერი, მაინც თავიდან ავირჩევდი თითოეულ წამს... შეგნებულად, ყოველ წამს მივუახლოვდებოდი ამ მწუხარებას, თუკი ეს იმის მანიშნებელი იქნებოდა, რომ მის მეორე მხარეს შენი და ვიქნებოდი.
რიჩარდ ფეინმანმა ერთხელ, ცოლის გარდაცვალების შემდეგ, მას მისწერა: „შენ, მკვდარი, ბევრად უკეთესი ხარ, ვიდრე ნებისმიერი სხვა ცოცხალი ადამიანი. ჩემო ძვირფასო ცოლო, მე შენ გაღმერთებ. მიყვარს ჩემი ცოლი. ჩემი ცოლი მკვდარია“.
შენ მომეცი შენთან ერთად გატარებული ყოველი წელი, შემდეგ კი მომეცი ეს ტკივილი. კარგი. თანახმა ვარ. ჩემო ძვირფასო ძმაო, მე შენ გაღმერთებ. მე მიყვარს ჩემი ძმა. ჩემი ძმა მკვდარია... და ეს წვეულება უშენოდ საშინლად ცუდია, პრეს. ჩემო საუკეთესო მეგობარო, ჩემო უდიდესო დამცველო, ადამიანო, ვისთან ერთადაც ყველაზე გულიანად მიცინია და ვინც ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე ნამდვილი სიყვარული იყო... შენ ჩემს ყველა სანთელს ანთებდი და ყველა ურჩხულს მაშორებდი.
და მე შენ მიყვარხარ.
და მე შენ მიყვარხარ.
და მე შენ მიყვარხარ.
მხოლოდ შენ იცი, რამდენად ძლიერ.
მადლობა, რომ ამქვეყნად იყავი.
P.S. ეს სიმღერა იყო ბოლო, რაზეც ვისაუბრეთ. პირველი შენ იყავი... შენ ყოველთვის პირველი მიდიოდი".
