"ერთი წელი სიბნელეში ვიყავით, გამოსავლის მოძებნასაც ვერ ვახერხებდით... ფსიქოლოგიური დახმარება გვჭირდებოდა... რაც გუშინ შეეძლო, დღეს ვეღარ აკეთებს... დღეს ჩემი შვილი კიბეზე დახმარების გარეშე ვეღარ ადის..." - მშობლები დიუშენის შესახებ - მშობლები
"ერთი წელი სიბნელეში ვიყავით, გამოსავლის მოძებნასაც ვერ ვახერხებდით... ფსიქოლოგიური დახმარება გვჭირდებოდა... რაც გუშინ შეეძლო, დღეს ვეღარ აკეთებს... დღეს ჩემი შვილი კიბეზე დახმარების გარეშე ვეღარ ადის..." - მშობლები დიუშენის შესახებ
- როდესაც ვსაუბრობთ დიუშენის კუნთოვან დისტროფიაზე, პირველ რიგში უნდა გვესმოდეს და საზოგადოებისთვისაც ცნობილი უნდა იყოს, რომ ჩვენ ვსაუბრობთ ერთ-ერთ ურთულეს გენეტიკურ დაავადებაზე, რომელიც არის პროგრესირებადი და ფატალურად სრულდება. როდესაც ჩვენ ეს დიაგნოზი დაგვიდგინდა, როგორც უმრავლესობას მშობლების, ჩვენც არ გვქონდა წარმოდგენა, რომ ასეთი დაავადება არსებობს და როდესაც იგებ, იმ წუთიდან, დასაწყისი ყველაზე რთულია, იმიტომ რომ გადადიხარ სრულ სიბნელეში და გამოსავალს ვერ ხედავ, ანუ დიაგნოზი არ გაძლევს გამოსავლის საშუალებას, რაც უფრო კითხულობ და ეცნობი, ხვდები, რომ გამოსავლის ძიება ძალიან რთულია. რადგან დაავადება არის ურთულესი და მრავალ პრობლემას მოიცავს. კონკრეტული ერთი წელი შემიძლია ვთქვა, რომ ისეთ სიბნელეში ვიყავით, გამოსავლის ძიებასაც ვერ ვახერხებდი, რადგან ფსიქოლოგიური მომენტიც ირთვება, ანუ ფსიქოლოგიური დახმარება მჭირდებოდა დასაწყისში და გამიჭირდა ის, რომ არ ვიცოდი ვისთვის მიმემართა. შემდეგ ჩემი თავის ფსიქოლოგი მე გავხდი და ვფიქრობდი, რომ როდესღაც უნდა დასრულდეს და დავიწყოთ ბრძოლა, ვეძიოთ გამოსავალი. მაშინვე იწყებ ფიქრს, მარტო ხომ არ ვარ? იქნებიან მშობლები, ვისაც მსგავსი პრობლემა აქვთ და გავერთიანდებით. იწყებ ფიქრს, ის სხვა მშობელიც რომ იქნება ახალი, მას ვინ დაეხმარება, როგორ მიიღებს ინფორმაციას, ვინ დაუდგება გვერდით, იმიტომ, რომ სრულიად მარტო ვიყავი მთელი ორი წლის განმავლობაში...
...ყველას გვიხარია, რომ გვიჩნდება შვილი და ქვეცნობიერში ვფიქრობთ, როგორი მომავალი ექნება, როგორი წარმატებული იქნება... და როდესაც დაავადებას ვეცნობით, მაშინვე ჩნდება ეს ფიქრი, რომ აი ჩემს შვილს მომავალი არა აქვს და იწყებ იმას, რომ მომავალზე ვერ ფიქრობ, ანუ არც გეგმავ, უბრალოდ ყოველდღიური ცხოვრებით იწყებ ცხოვრებას... უპირველესი და უმთავრესი მაშინ ეს იყო, რომ აქედან გამოვსულიყავი. ჩვენ როდესაც ერთმანეთი აღმოვაჩინეთ მშობლებმა, მაშინ ვიგრძენი ძალა, რომ ანუ მარტო არ ხარ და მოდი ვიბრძოლოთ, ის 1%, რაც შეიძლება შანსი ჰქონდეთ ჩვენს შვილებს, გამოვიყენოთ, ერთმანეთი გავაძლიეროთ... ანუ ის, რომ ცნობიერება იყო ნული ამ დაავადების შესახებ ჩვენს ქვეყანაში, იწყებ ფიქრს, რომ მოდი ცნობიერება ავამაღლოთ, გაიგოს საზოგადოებამ, რომ ვარსებობთ იმიტომ, რომ უამრავ ოჯახში, სადაც შევიხედე, მე დამხვდა რა იცით? სულ მარტო იყვნენ ბავშვი და დედა, ანუ ისინი იყვნენ განწირულები... თავიდანვე შეგუებულები, რომ ეს დაავადება არის ფატალური, უნდა წახვიდე სახლში და დაელოდო იმ რთულ დღეებს, რაც წინ გელოდება, იმიტომ, რომ გამოსავალი არ არსებობს და ჩვენ მშობლები, რომლებმაც ბოლო პერიოდში ერთმანეთი აღმოვაჩინეთ, შევიკრიბეთ და შეიძლება ითქვას, რომ გამიმართლა, ისეთი მშობლები აღმოვაჩინე და ისეთი მებრძოლები აღმოვჩნდით, ჩვენ არ მივიღეთ პრობლემა და არ მივიღეთ ის, რომ დავნებდეთ, მითუმეტეს როდესაც ვკითხულობდით, ვეცნობოდით სიახლეებს და ვფიქრობ, რომ შეიძლება ერთ დღეს ასეთ ფატალურ დაავადებასთან მიმართებაში და ბრძოლაში შეიძლება აღმოჩნდეს რაიმე სასწაული, რომელიც გადაგვივადებს პროცესებს და იქნებ გახანგრძლივდება ჩვენი შვილების სიცოცხლე.
